1 Selanikliler Giriş


PAVLUS’TAN SELANİKLİLER’E

BİRİNCİ MEKTUP

Yazar

William MacDonald


Bu kitap, Tanrı Sözü’nün zenginliğini açık ve kolay anlaşılır hale getirmek için hazırlanan bir Kutsal Kitap yorumudur. Samimi, saygılı, adanmış ve ilmi bir şekilde yazılmıştır. Kişisel tapınma zamanlarınızda ve grupça yapılan Kutsal Kitap çalışmalarınızda kullanmak için uygun bir seçenektir.


This is a Bible commentary that makes the riches of God’s Word clear and easy for you to understand. It is written in a warm, reverent, and devout and scholarly style. It is a good choice for your personal devotions and group Bible study.

© 1995 by William MacDonald, Believer’s Bible Commentary
Christian Missions in Many Lands, Inc.
PO Box 13, Spring Lake, NJ 07762
USA
— All Rights Reserved —


Giriş

“Pavlus’un bu mektubunda diğerlerine göre daha fazla yalınlık, nezaket ve şefkat vardır… Burada bir çekişme bulamazsınız.” — W.Graham Scroggie

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Herhangi tanınmış bir yazarın ilk kitabı, genellikle iletişim kurma yeteneği ve öncelikle vurguladığı nokta açısından oldukça övülür. 1.Selanikliler Mektubu da Pavlus’un aldığı ilk vahiy olabilir. Elçinin Selanikliler’e çok sayıda Hıristiyan öğretişini kısa süre içerisinde vermiş olduğu, mektubundan bellidir. Çünkü yazdıklarının, Selanikliler tarafından zaten bilindiğini göstermektedir.

Göğe alınma ve Rabbimiz’in ikinci gelişi günümüzde Mesih inanlıları tarafından inanılan ve beklenen bir durumdur. Bu her zaman böyle olmamıştı. Özellikle Büyük Britanya’daki Biraderci imanlıların (1825-1850) 1.Selanikliler Mektubu’nu temel alan yazıları, bu öğretiye ilginin yeniden uyanmasını sağlamıştı. Bu kısa mektup olmasaydı, Mesih’in dönüşünün değişik yönleriyle ilgili bilgimiz çok az olurdu.

II. KİTABIN YAZARI

1.Selanikliler’in Pavlus tarafından yazılan bir mektup olduğuna hemen hemen hiçbir Kutsal Kitap uzmanı karşı çıkmaz. J.E. Frame’in de belirttiği gibi, bu konuda yeterli destek vardır: “…yoksa kişi, Pavlus’un hiç yaşamadığını ya da ona ait hiçbir mektubun bize ulaşmadığını iddia etmeye hazır olmalıdır.”1

Yazarının Pavlus olduğuna ilişkin dışsal kanıt Polikarp, İgnatius ve Justin’in yazdıklarıyla, Muratoryan ve Marcion Kanonları’nda bulunur (Bunlar, biri geleneksel, diğeri daha yenilikçi olan ve Hıristiyanlıkla ilgili ilk eserlerdir).

Kutsal Kitap’ın özünde bulunan kanıt ise, Pavlus’un üslubu ve kullandığı sözcükler aracılığıyla çizdiği yumuşak kalpli, ruhsal baba portresidir. Tarihsel benzetmeler Elçilerin İşleri bölümündekilere benzer. Hem 1:1 hem de 2:18’de yazar kendisini Pavlus olarak tanıtır.

III. TARİH

1.Selanikliler Pavlus’un Korint’te bulunduğu on sekiz aylık dönem sırasında yazılmıştır ve tarih Timoteos’un Pavlus’u ziyaret etmesinden kısa bir süre sonraya rastlar (1Se.3:6; 2:17). Gallio’nun (Elç.18) oraya genel vali olarak gelişinin İ.S. 51 yılının yaz başlarında olduğuna inanıldığından, Pavlus’un oraya İ.S. 50 yılının başlarında gidip hemen ardından 1.Selanikliler’i kaleme almış olması gerekir. Hemen hemen tüm uzmanlar kitabın 50 yılının başlarında yazıldığı konusunda hemfikirdir. Ancak daha güvenli olması için İ.S. 50-51 yılı, yani Rabbimiz’in göğe alınışından yirmi yıl sonrası, kitabın kaleme alınış tarihi olarak verilebilir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Müjde’nin ışığının Selanik’in karanlığı üzerine ilk doğuşu, Pavlus’un Müjde’yi yaymak için yaptığı ikinci yolculuğa rastlar (Elç.17:1-10).

Pavlus ve Silas, Filipi’deki hapishaneden çıkarıldıktan sonra Amfipolis ve Apollonya yoluyla Selanik’e gittiler. O zamanlar Selanik politik ve ticari yönlerden stratejik bir şehirdi. Pavlus her zaman yaptığı gibi, bir Yahudi havrasına gidip Mesih’in acı çekmesi ve ölümden dirilmesi gerektiğini anlatan yerleri Eski Antlaşma’dan gösterdi. Ardından Nasıralı İsa’nın vaat edilen Mesih olduğunu açıkladı. Bu, üç Cumartesi sürdü. Bazı Yahudiler bunu kabul edip Pavlus ve Silas’la birlikte Mesih inanlıları olarak yerlerini aldılar. Ayrıca birçok Grek ile şehrin önde gelen kadınlarının bir kısmı da iman etti. Ardından bir tepki baş gösterdi. İman etmemiş olan Yahudiler, çarşıdan topladıkları kabadayıları kışkırtarak Pavlus ve Silas’ın kaldığı Yason’un evini sardılar. Evde aradıkları vaizleri bulamayınca, Yason ve diğer bazı imanlıları dünyayı alt üst etmekle suçlayıp kent yöneticilerinin önüne sürüklediler. Aslında hiç de amaçlamadıkları bir iltifatta bulundular! İsa Mesih inanlılarını, İsa adında bir kraldan söz ederek Sezar’ı devirmeye çalışmakla suçladılar. Kent yöneticilerinin kafaları karışmıştı. Yason ve arkadaşlarını, misafirlerini şehirden yollamalarını emrederek kefaletle bırakmayı düşündüler. Ardından da onları serbest bıraktılar.

Selanik’teki imanlılar, vaizlerin şehirden ayrılmalarının doğru olacağını düşünüp geceleyin onları Veriya’ya yolladılar.

Buradaki önemli nokta, Pavlus ile Silas’ın ayrıldıkları sırada geride, imanın ilkelerini öğrenmiş ve çektikleri zulümler karşısında sarsılmadan iman yolunda devam edecek kişiler bırakmış olmalarıdır. Elçilerin İşleri 17:2’den Pavlus ve arkadaşlarının Selanik’te üç Şabat Günü kaldıkları sonucu çıkarılabilir. Ancak bu süre yalnızca onların havrada öğretişte bulunduğu süre de olabilir. Pavlus ve arkadaşları o şehirde üç ay kadar kalmış da olabilirler. Elçinin onlara yazdığı mektuplar Selanikliler’in Hıristiyan öğretilerini epeyce bildiğini ortaya koyar ki, bu bilginin de üçdört haftada edinilmesi çok zordur.

Pavlus Veriya’dan Atina’ya gitti (Elç.17:15). Oradayken Selanik’teki imanlıların zulüm gördüklerini işitti. Onları ziyaret etmeyi denedi, ancak Şeytan buna engel olunca (1Se.2:17-18) onlara Timoteos’u gönderdi (3:1-2). Timoteos teşvik edici haberlerle geri dönünce (3:6-8) elçi bu mektubu yazmak istedi. Mektupta, iftiralara karşı yaptığı hizmeti savunmaktadır. Onları orada egemen olan ahlâksızlıktan uzak durmaya çağırır. Mesih inanlısıyken ölenlerle ilgili yanlış kaygıları düzeltir, Mesih’in yakında geleceği düşüncesiyle çalışmaktan vazgeçenleri azarlar ve kutsallardan ruhsal önderlerine saygı göstermelerini ister.

1.Selanikliler’deki en önemli noktalardan birisi de Rab İsa’nın tekrar gelişidir. Beş bölümün her birinde en az bir kez bu konudan söz edilir. G.R. Harding Wood referansları bir araya getirerek şu harika özeti yapmıştır.

  1. Yüreğinde putlara (1:9-10)
  2. Hizmette gevşemeye (2:9-19)
  3. Bölünmelere (3:12-13)
  4. Dep-resyona girmeye (4:13-18)
  5. Yaşamında günaha (5:23).2

 

ANA HATLAR
      Bölüm
I. SELAMLAMA 1:1
II. PAVLUS’UN SELANİKLİLER’LE KİŞİSEL İLİŞKİLERİ 1:2 – 3:13
  A. Pavlus’un Selanikliler’i Övmesi 1:2-10
  B. Pavlus’un Hizmetinin, Bildirisinin ve Selanik’teki Yaşamının Gözden    Geçirilmesi 2:1-12
  C. Selanikliler’in Müjde’ye İlgilerinin Gözden Geçirilmesi 2:13-16
  Ç. Pavlus’un Selanik’e Geciken Ziyaretinin Açıklanışı 2:17-20
  D. Timoteos’un Selanik’teki Çalışmaları 3:1-10
  E. Pavlus’un Özel Duası 3:11-13
III. PRATİK ÖĞÜTLER 4:1 – 5:22
  A. Tanrı’nın İsteğini Yerine Getirmenin Bereketi 4:1-8
  B. Başkalarını Düşünen Sevgi 4:9-10
  C. Başkalarına Tanıklık Eden Yaşam 4:11-12
  Ç. İmanlıları Rahatlatan Umut 4:13-18
  D. Rab’bin Günü 5:1-11
  E. Kutsallara Çeşitli Öğütler 5:12-22
IV. SELANİKLİLER’E SON SELAMLAR 5:23-28

1. James Everett Frame, A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of St. Paul to the Thessalonians, (ICC), sf.37.

2. George Robert Harding Wodd, St. Paul’s First Letter, sf.13,14.