Efesliler Giriş


PAVLUS’TAN

EFESLİLER’E MEKTUP

Yazar

William MacDonald


Bu kitap, Tanrı Sözü’nün zenginliğini açık ve kolay anlaşılır hale getirmek için hazırlanan bir Kutsal Kitap yorumudur. Samimi, saygılı, adanmış ve ilmi bir şekilde yazılmıştır. Kişisel tapınma zamanlarınızda ve grupça yapılan Kutsal Kitap çalışmalarınızda kullanmak için uygun bir seçenektir.


This is a Bible commentary that makes the riches of God’s Word clear and easy for you to understand. It is written in a warm, reverent, and devout and scholarly style. It is a good choice for your personal devotions and group Bible study.

© 1995 by William MacDonald, Believer’s Bible Commentary
Christian Missions in Many Lands, Inc.
PO Box 13, Spring Lake, NJ 07762
USA
— All Rights Reserved —


Giriş

“Elçi Pavlus’un yazılarının tacı” — J. Armitage Robinson
Pavlus’un üçüncü cennet mektubu” — A.T. Pierson

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Efesliler’e mektup, Pavlus’un yazdığı mektupların tipik bir örneğidir: Selamlama, şükranlar sunma, öğretilerin gelişimi ve ardından öğretinin görev olarak yerine getirilişi ve son selamlar. Bu bölüm, değerli bir mektup olmasının yanı sıra bir vaaza ya da Mesih inanlılarının toplantılarındaki dua ve şükürleri kapsayan bir tapınmaya da benzer. Bu mektupta Moorehead’in dediği gibi; “Kutsallığın sakinlik ve sessizliğini hissederiz… Burada rahatlama, dinlenme, düşünme, tapınma ve barış atmosferi hakimdir.” 1

Birçok yorumcu Rabinson’un yukarıdaki değerlendirmesine katılmaktaysa da, 18. ve 19. yüzyıllardaki Hıristiyan öğretisini reddeden bazı uzmanlar Pavlus’un Efesliler’i yazmış olamayacağını iddia etmektedirler. Ancak gerçeklerin ışığında acaba bu, geçerli bir görüş olabilir mi?

II. KİTABIN YAZARI

Efesliler’in gerçekten de Pavlus’a ait olduğuna dair Kutsal Kitap’ın dışında oldukça sağlam ve güçlü kanıtlar vardır. Pavlus’un diğer mektuplarının hiçbiri bu kadar erken döneme uzanan ve devamlı olan bir tanıklar zincirine sahip değildir. Bu tanıklar, Romalı Clement, Ignatius, Polycarp ve Hermas’tan başlayıp, İskenderiyeli Clement, Irenaeus ve Hippolytus’a kadar uzanır. Marsiyon “Laodikyalılar” diye adlandırdığı kanonuna bunu dahil eder. Muratoryan Kanonu da Efesliler’in Pavlus’a ait olduğunu belirtir.

Kutsal Kitap’ın özünde var olan kanıtlarda, yazarın iki kez kendisini Pavlus olarak (1:1 ve 3:1) tanıtması ve içerik olarak da bu mektubun Koloseliler’e çok benzemesi, her iki kitabın da aynı dönemde yazılmış olması olasılığını güçlendirmektedir. Daha önce de söz edildiği gibi Efesliler’in yapısı Pavlus’un üslubunun özelliklerini taşır. Pavlus kitabında bazı yeni düşüncelere yer vermektedir, ancak eğer bir yazar sahtekarlıkla suçlanmadan bunu yapamayacaksa, Kutsal Kitap’la ilgili yazı yazanların, imanlıların olgunlaşmasına katkıda bulunmaları çok zor olacaktır!

Pavlus’un yazarlığına karşı çıkanların belki de ilki, Alman liberal yazar Schleiermacher’dir. Moffatt ve Goodspeed gibi bazı günümüz yazarları da aynı yolu izlemişlerdir. Kullanılan sözcükler, üslup, “ileri” öğretiler ve diğer sübjektif iddialar, elçinin kitabı yazmadığına kanıt olarak gösterilmektedir. Ancak bu kuramların her biri, tatmin edici şekilde yanıtlanabilir. Çok sayıdaki dış kanıtın ve Efesliler’i onun “en tanrısal yazısı” olarak gören birçok yorumcunun ifadesinin ışığında mektubun ona ait olduğu kabul edilmelidir.

III. TARİH

Efesliler de Koloseliler, Filipililer ve Filimun gibi “hapishane mektupları” diye bilinen mektuplardandır. Hangi tutukluluktan söz edildiği (3:1 – 4:1) tartışma konusu olmuştur. Bazıları bunun Pavlus’un Sezariye’de kaldığı iki yıllık dönem olduğunu ya da henüz kanıtlanmamış ve Efes’te gerçekleşmiş bir tutuklama olduğunu düşünürken, kanıtlar bunun Roma’daki ilk tutukluluk olduğunu ortaya koymaktadır (İ.S. 60’lı yıllarda). Bu mektup da Asya’ya, Koloseliler’e yazılan mektup gibi (4:7-9) Tihikos tarafından getirilmişti (6:21,22). Bu da, elçinin bu mektupları yazarken aklından benzer düşünceler geçmesinden dolayı, iki mektup arasında oluşan öğretisel benzerliği açıklar.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Efesliler’in ana konusu, Pavlus’un da dediği gibi gizemdir. Böyle demekle Pavlus açıklanamayan bir şeyi değil, aksine şimdiye dek açıklanmamış ve şimdi açıklanan harika bir gerçeği kasteder.

Kitabın da ana konusunu oluşturan bu yüce gerçek, iman eden Yahudiler ve diğer uluslardan olanların Mesih İsa’da bir olduklarının duyulmasıdır. Onlar da Mesih’in Bedeni olan kilisenin eş değerdeki üyeleridir. Şu anda göksel yerlerde Mesih’te konut kurmuş durumdadırlar. Gelecekte ise, her şeyden önemlisi, O’nun yüceliğini paylaşacaklardır.

Efesliler’in altı bölümünün her birinde bir gizem bulunur.

Birinci bölümde Tanrı’nın isteğinin gizemi söz konusudur. Gökteki ve yerdeki her şeye Mesih’in önderlik edeceği zaman gözlenmektedir (9. ve 10.ayetler). İman eden Yahudiler’le (“biz” 11.ayet), diğer uluslardan (“siz” 13.ayet) olanlar o günün görkemini paylaşacaklardır. Tüm evren üzerinde O’nun Bedeni ve doluluğuyla birlikte egemenlik süreceklerdir (22. ve 23.ayetler).

İkinci bölüm Yahudiler ve diğer uluslardan olanların Tanrı’nın lütfuyla nasıl kurtulduklarını açıklar. Tanrı ve birbirleri tarafından nasıl kabul edildiklerini, Mesih’le birlik olarak nasıl yeni birisi olduklarını ve Tanrı’nın Ruhu’nun da içinde yer aldığı kutsal bir tapınağın nasıl oluştuğunu anlatır.

Üçüncü bölüm gizemin en iyi açıklamasını yapar. Burada gizemden, Mesih’in gizemi, yani Baş olmak, Mesih’in Bedeni olarak da tüm imanlıların gizemi olarak söz edilir. Diğer uluslardan olup da iman etmiş olanlar, Tanrı’nın vaadinin ortakları, mirasçıları ve bedenin üyeleridirler (6.ayet).

Dördüncü bölüm, Bedenin birliğini ve Tanrı’nın bu bedenin olgunlaşmasıyla ilgili planını vurgular (1-16.ayetler).

Beşinci bölümde gizeme, Mesih ve kilise (32.ayet) denmektedir. Mesih ve kilisesi arasındaki ilişkiyi açıklamak için imanlı bir karıkoca arasındaki ilişki örnek gösterilir.

Son olarak altıncı bölümde Pavlus, kendisinin zincire vurulmuş olarak duyurduğu Müjde’nin gizeminden söz eder (19-20. ayetler).

Bu haberin, gönderildiği diğer uluslardan olan imanlılar üzerinde yarattığı etkiyi bir düşünün. Onlar Yahudiler gibi yalnızca lütuf yoluyla kurtulmakla kalmamışlar, ancak ilk defa olarak onlarla eşit konumda kabul edilmişlerdir. Tanrı’nın önünde daha aşağı bir yerde değillerdir. Mesih’le birlikte, O’nun Bedeni ve Gelini olarak ve evrensel egemenliğinin görkemini paylaşarak tahta oturacaklardır.

Efesliler’deki diğer önemli konu sevgidir (Grekçe agape, iradeyle açıklanan sevgi). Pavlus mektubuna bu kavramla başlar ve onunla da bitirir (1:4; 6:24). Bu sözcüğün fiil ve isim şeklini Efesliler’de diğer mektuplarına oranla daha fazla kullanır. Bu, Kutsal Ruh’un, otuz yıl sonra bu büyük topluluğun kavgaya yönelik yanlış ve sahte öğretilere itaat edeceği gerçeğini önceden görmesi olabilir. Rabbimiz, Efes kilisesiyle ilgili olarak Vahiy kitapçığında onlara, başlangıçtaki sevgilerinden uzaklaşmış olduklarını söyler (Va.2:4).

 

ANA HATLAR
      Bölüm
I. İMANLI’NIN MESİH’TEKİ KONUMU 1 – 3
  A. Selamlama 1:1-2
  B. Pavlus’un Lütfun Bereketleri İçin Şükranı 1:3-14
  C. Pavlus’un Kutsallar İçin Duaları ve Şükranları 1:15-23
  Ç. Yahudiler’in ve Diğer Uluslardan Olanların Kurtuluşundaki Tanrı Gücü 2:1-10
  D. Yahudi ve Diğer Uluslardaki İmanlıların Mesih’teki Birliği 2:11-22
  E. Gizemdeki Parantez 3:1-13
  F. Pavlus’un Kutsallar İçin Duası 3:14-19
  G. Pavlus’un Hamt ve Şükranı 3:20-21
II. İMANLININ RAB’DEKİ DAVRANIŞLARI 4 – 6
  A. Kilisede Birliğe Çağrı 4:1-6
  B. Bedenin Üyelerinin İşleyişi 4:7-16
  C. Yeni Ahlak Arayışına Çağrı 4:17 – 5:21
  Ç. İmanlının Evinde Kişisel Kutsallığa Çağrı 5:22 – 6:9
  D. İmanlının Ruhsal Savaşına İlişkin Öğütler 6:10-20
  E. Pavlus’un Kişisel Selamları 6:21-24

1. William G. Moorehead, Outline Studres in Acts and the Epistles, sf.214.