Hakimler 19

C. Levili ile Cariyesi (19.bölüm)

19:1-12   Bu ayetlerde sözle ifade edilemez bir ahlak çöküntüsünü anlatan bu öyküye yer verilmiştir: Levili ve cariyesinin öyküsü. Adı geçen bu Levilinin Yahuda’nın Beytlehem Kenti’nden gelmiş olan bir cariyesi vardı. Cariye, Levili’yi kendi evine dönmek ve bir fahişe olarak yaşamak üzere terk etti. Levili cariyenin babasının evine onu almak için gitti ve günlerce orada konuk edildi. Cariyesiyle evden her ayrılmak istediğinde, kadının babası onun biraz daha uzun kalması için ısrar etti. Sonunda beşinci günün akşamında hizmetkarı, iki talan vurulmuş eşeği ve cariyesiyle evden ayrıldı. Yevus’a geldiklerinde öğleden sonra olmuştu (Yevus, Yeruşalim’dir), ama burada durmadılar, çünkü hala bu kentte yaşayan putperest Yevuslular bulunmaktaydı. George Williams şu gözlemde bulunur:

Geceyi Tanrı’nın açıklanmış çocuklarıyla geçirmek yerine, putperestlerle geçirmek Levili için daha iyi olacaktı, çünkü Tanrı halkı putperestlerden daha da yozlaşmış durumdaydı. 1

19:13-21   Günbatımında Giva’ya geldiler; Giva, Benyamin toprağındaydı. Kervana hiç kimse evinde yer vermedi, bu nedenle Levili geçici olarak meydanda gecelemeye karar verdi. Daha sonra Giva’da yaşayan yaşlı bir Efrayimli adam onları evine götürmeyi teklif etti; teklifini kabul ettiler.

19:22-24   O akşam, evi cinsel sapıklardan oluşan bir serseri grubu çevirdi ve konuk olan Levili’nin kendilerine verilmesini istediler. Bu tür bir sefilce davranışa yalnızca Lut’un zamanında rastlarız (Yar.19). Ne yazık ki genç kadın için Giva’da, Sodom’da olduğu gibi koruyucu melekler bulunmamaktaydı. Her iki olay da suçlulara ciddi sonuçlar getirdi. Rab eşcinsellikten tiksinir. İnsanoğlu bundan daha alçaltıcı bir ahlaksızlığa düşemez. Ev sahibi kötü Benyaminliler’i, kendilerine bakire kızını ve Levili’nin cariyesini vermeyi teklif ederek tatmin etmeyi denedi. Arthur Cundall burada sergilenen sefil davranışlara ilişkin aşağıdaki yorumu yapar:

Yaşlı adam, konukseverliğin gerektirdiği gelenekler nedeniyle, zayıf ve çaresiz kişilerin bakımı ve korunmasının kesinlikle önemli olduğuna inanan çağımız insanlarına tamamıyla ters gelen bir düşünceye sahipti. Eski dünyada, kadınlığa verilen değer çok azdı: Bu, Yahudi inancının hükümlerinden kaynaklanmaktaydı. Kadınların günümüzdeki konumlarının tadını çıkarmaları Hıristiyan inancı aracılığıyla gelen aydınlanma sayesinde olmuştur. Yaşlı adam, önemli konuğunun zarar görmesine izin vermemek için, kendi bakire kızını ve Levili’nin cariyesini kurban etmeye istekliydi. 2

19:25-30   Sonunda, korkak Levili kendi canının derdine düşerek, cariyesini dışarıya gönderdi. Kadını iğrenç bir şekilde hırpalayarak tecavüz ettiler ve kadın gece öldü. Benyaminliler’i haklı çıkartmadan, kadın eğer kendisini daha önce fahişeliğe vermeseydi (2. ayet), bir fahişe gibi ölmezdi düşüncesine işaret edebiliriz. Günah, izleyicilerine acımasız bir bedel ödetir. Levili ertesi sabah cariyesinin bedenini eşiğin üzerinde buldu. İsrail’de gerçekleşen bu kötülük nedeniyle öylesine öfkelendi ki, kadının bedenini 12 parçaya keserek her birini olup bitenleri açıklayarak 12 oymağa gönderdi.

İsrail ulusu şaşkınlıktan serseme dönmüştü!

 

Kutsal Kitap

1 İsrailin kralsız olduğu o dönemde Efrayimin dağlık bölgesinin ücra yerinde yaşayan bir Levili vardı. Adam Yahudanın Beytlehem Kentinden kendisine bir cariye almıştı.
2-3 Ama kadın onu başka erkeklerle aldattı. Sonra adamı bırakıp Yahudaya, babasının Beytlehemdeki evine döndü. Kadın dört ay orada kaldıktan sonra kocası kalkıp onun yanına gitti. Gönlünü hoş edip onu geri getirmek istiyordu. Yanında uşağı ve iki de eşek vardı. Kadın onu babasının evine götürdü. Kayınbaba damadını görünce onu sevinçle karşıladı.
4 Yanında alıkoydu. Adam onların evinde üç gün kaldı, onlarla birlikte yedi, içti ve orada geceledi.
5 Dördüncü günün sabahı erkenden kalktılar. Kızın babası gitmeye hazırlanan damadına, ‹‹Rahatına bak, bir lokma ekmek ye, sonra gidersiniz›› dedi.
6 İkisi oturup birlikte yiyip içtiler. Kayınbaba, ‹‹Lütfen bu gece de kal, keyfine bak›› dedi.
7 Damat gitmek üzere ayağa kalkınca kayınbabası ısrarla kalmasını istedi; damat da geceyi orada geçirdi.
8 Beşinci gün gitmek üzere erkenden kalktı. Kayınbaba, ‹‹Rahatına bak, bir şeyler ye; öğleden sonra gidersiniz›› dedi. İkisi birlikte yemek yediler.
9 Damat, cariyesi ve uşağıyla birlikte gitmek için ayağa kalkınca, kayınbaba, ‹‹Bak, akşam oluyor, lütfen geceyi burada geçirin›› dedi, ‹‹Gün batmak üzere. Geceyi burada geçirin, keyfinize bakın. Yarın erkenden kalkıp yola çıkar, evine gidersin.››
10 Ama adam orada gecelemek istemedi. Cariyesini alıp palan vurulmuş iki eşekle yola çıktı. Yevusun -Yeruşalimin- karşısında bir yere geldiler.
11 Yevusa yaklaştıklarında gün batmak üzereydi. Uşak efendisine, ‹‹Yevusluların bu kentine girip geceyi orada geçirelim›› dedi.
12 Efendisi, ‹‹İsraillilere ait olmayan yabancı bir kente girmeyeceğiz›› dedi, ‹‹Givaya gideceğiz.››
13 Sonra ekledi: ‹‹Haydi Givaya ya da Ramaya ulaşmaya çalışalım. Bunlardan birinde geceleriz.››
14 Böylece yollarına devam ettiler. Benyaminlilerin Giva Kentine yaklaştıklarında güneş batmıştı.
15 Geceyi geçirmek için Givaya giden yola saptılar. Varıp kentin meydanında konakladılar. Çünkü hiç kimse onları evine almadı.
16 Akşam saatlerinde yaşlı bir adam tarladaki işinden dönüyordu. Efrayimin dağlık bölgesindendi. Givada oturuyordu. Kent halkı ise Benyaminliydi.
17 Yaşlı adam kent meydanındaki yolcuları görünce Leviliye, ‹‹Nereden geliyor, nereye gidiyorsunuz?›› diye sordu.
18 Levili, ‹‹Yahudanın Beytlehem Kentinden geliyor, Efrayimin dağlık bölgesinde uzak bir yere gidiyoruz›› dedi, ‹‹Ben oralıyım. Beytleheme gitmiştim. Şimdi RABbin evine dönüyorum. Ama kimse bizi evine almadı.
19 Eşeklerimiz için yem ve saman, kendim, cariyem ve uşağım için ekmek ve şarap var. Hepimiz sana hizmet etmeye hazırız. Hiçbir eksiğimiz yok.››
20 Yaşlı adam, ‹‹Gönlün rahat olsun›› dedi, ‹‹Her ihtiyacını ben karşılayacağım. Geceyi meydanda geçirmeyin.››
21 Onları evine götürdü, eşeklerine yem verdi. Konuklar ayaklarını yıkadıktan sonra yiyip içtiler.
22 Onlar dinlenirken kentin serserileri evi kuşattı. Kapıya var güçleriyle vurarak yaşlı ev sahibine, ‹‹Evine gelen o adamı dışarı çıkar, onunla yatalım›› diye bağırdılar.
23 Ev sahibi dışarıya çıkıp onların yanına gitti. ‹‹Hayır, kardeşlerim, rica ediyorum böyle bir kötülük yapmayın›› dedi, ‹‹Madem adam evime gelip konuğum oldu, böyle bir alçaklık yapmayın.
24 Bakın, daha erkek eli değmemiş kızımla adamın cariyesi içerde. Onları dışarı çıkarayım, onlarla yatın, onlara dilediğinizi yapın. Ama adama bu kötülüğü yapmayın.››
25 Ne var ki, adamlar onu dinlemediler. Bunun üzerine Levili cariyesini zorla dışarı çıkarıp onlara teslim etti. Adamlar bütün gece, sabaha dek kadınla yattılar, onun ırzına geçtiler. Şafak sökerken onu salıverdiler.
26 Kadın gün ağarırken efendisinin kaldığı evin kapısına geldi, düşüp yere yığıldı. Ortalık aydınlanıncaya dek öylece kaldı.
27 Sabahleyin kalkan adam, yoluna devam etmek üzere kapıyı açtı. Elleri eşiğin üzerinde, yerde boylu boyunca yatan cariyesini görünce,
28 kadına, ‹‹Kalk, gidelim›› dedi. Kadın yanıt vermedi. Bunun üzerine adam onu eşeğe bindirip evine doğru yola çıktı.
29 Eve varınca eline bir bıçak aldı, cariyesinin cesedini on iki parçaya bölüp İsrailin on iki oymağına dağıttı.
30 Bunu her gören, ‹‹İsrailliler Mısır’dan çıktığından beri böyle bir şey olmamış, görülmemiştir›› dedi, ‹‹Düşünün taşının, ne yapmamız gerek, söyleyin.››

1. George Williams, The Student’s Commentary on the Holy Scriptures, s.132.

2. Arthur E. Cundall, Judges and Ruth, s.197.