Hakimler 2

2:1-5   Rab’bin Meleği (Rab İsa), halkı Bokim’de (Ağlama Yeri) itaatsizlikleri nedeniyle azarladı. 1. ayet, O’nun Gilgal’dan (Bereket Yeri) Bokim’e (Ağlama Yeri) geldiğini söyler. İsrail zafer noktasından yas tutma noktasına gelmişti. Kenanlılar’ı ülkeden sürmekte başarısız olmuşlar ve onların putperest sunaklarını yok edememişlerdi. Bu nedenle Rab ülkede yaşayan düşmanları sürmeyi reddedecek, ama bunun yerine İsrailliler’in tedirgin edilmelerine izin verecekti. 1-5. ayetler, gelen zulmün temelini oluşturan nedeni anlatırlar. Halkın ağlamasına ve bu yeri Bokim olarak adlandırmasına şaşmamak gerekir!

2:6-10   6-10. ayetler, Yeşu’nun ve ondan sonra yaşayan kuşağın yaşamlarının sonunu gözden geçirir. Yasa’nın Tekrarı 6’da, Rab halkına bazı belirgin buyruklar vermişti. Bunlara itaat etmemeleri, onları 10. ayette tanımlanan üzücü ilişkilere sürükledi. Tanrı halkı itaatsizlik ettiğinde ruhsal önderden yoksun kalıyordu. Önceki kuşak, çocuklarına Rab’den korkmalarını ve O’nun buyruklarını tutmalarını öğretmemişti. Babaların ihmali, oğulların günaha düşmelerine neden oldu.

B. İleriye Bakmak (2:11 – 3:6)

2:11-19   Geri kalan ayetler, Hakimler’in tüm dönemini kapsayan gelecekteki olaylara ilişkin bakış açısı sağlar. O zamanı karakterize eden 4 katlı bir döngüyü ayrıntılarıyla tanımlarlar:

  • Günah (11-13. ayetler)
  • Ceza olarak verilen kölelik (14, 15. ayetler)
  • Yalvarma (burada belirtilmemiştir, ama Bk. 3:9; 3:15; 4:3)
  • Kurtuluş (16-18. ayetler)

Bu tutumlar aynı zamanda şöyle de tanımlanabilir:

  • İsyan
  • Günahın cezalandırılması
  • Tövbe
  • Dinlenme

Hakimler Kitabı’nın bu özeti (11-19. ayetler), Jensen’in işaret ettiği gibi, bizi tüm kitap boyunca iki birbirine karşıt gerçeğe odaklanmaya çağırır:

  1. İnsan yüreğinin umutsuz kötülüğü, nankörlüğü, inatçılığı, isyankârlığı ve ahmaklığı,
  2. Tanrı’nın katlanışı, sabrı, sevgisi ve merhameti. Kutsal Kitap’taki hiçbir kitap bu iki gerçeği daha keskin bir şekilde karşılaştıramazdı – İsrail’in tam başarısızlığı ve Yehova’nın, halkının itaatsizliğine direnen lütfu! 1

2:20-23   İsrail itaatsizlikte direndiği için Tanrı, halkına bir ceza olarak ulusların ülkede kalmalarına izin vermeye karar verdi (20-23. ayetler). Rab, tüm Kenanlılar’ı ülkeden sürmemekle itaatsizliği cezalandırıyordu, ama itaatsizliğe karşı verilen ceza aynı zamanda İsrail’i denemek için de düşmanları ülkede bırakmıştı (22. ayet; 3:4); gelecek kuşaklar savaş için eğitilmeliydiler (3:1, 2). Tüm bunlar, Rab’bin imanlılara neden sıkıntı ve denemelerden geçmelerine izin verdiği konusunda bize yapılan açıklamalardır. Rab, “Kendisinin yolundan gidip gitmeyeceklerini” görmek istemektedir (22. ayet).

 

Kutsal Kitap

1 RABbin meleği Gilgaldan Bokime gitti ve İsraillilere şöyle dedi: ‹‹Sizi Mısırdan çıkarıp atalarınıza söz verdiğim toprağa getirdim. ‹Sizinle yaptığım antlaşmayı hiçbir zaman bozmayacağım› dedim.
2 Dedim ki, ‹Bu topraklarda yaşayanlarla antlaşma yapmayın; sunaklarını yıkın.› Ama sözümü dinlemediniz. Bunu neden yaptınız?
3 Onun için şimdi, ‹Bu halkları önünüzden kovmayacağım; onlar böğrünüzde diken, ilahları da size tuzak olacak› diyorum.››
4 RABbin meleği sözlerini bitirince bütün İsrail halkı hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
5 Bu yüzden oraya Bokimfç adını verdiler ve orada RABbe kurban sundular.
6 Bundan sonra Yeşu halkı gönderdi. İsrailliler paylarına düşen toprakları miras edinmek için yola çıktılar.
7 Yeşu yaşadıkça ve RABbin İsrail için yaptığı büyük işleri görmüş olup Yeşudan sonra sağ kalan ileri gelenler durdukça halk RABbe kulluk etti.
8 RABbin kulu Nun oğlu Yeşu yüz on yaşında öldü.
9 Onu Efrayimin dağlık bölgesindeki Gaaş Dağının kuzeyine, kendi mülkünün sınırları içinde kalan Timnat-Herese gömdüler.
10 Bu kuşaktan olanların hepsi ölüp atalarına kavuştuktan sonra, RABbi tanımayan ve Onun İsrail için yaptıklarını bilmeyen yeni bir kuşak yetişti.
11 İsrailliler RABbin gözünde kötü olanı yaptılar, Baallara taptılar.
12 Kendilerini Mısırdan çıkaran atalarının Tanrısı RABbi terk ettiler. Çevrelerinde yaşayan ulusların değişik ilahlarına bağlanıp onlara taparak RABbi öfkelendirdiler.
13 Çünkü RABbi terk edip Baala ve Aştoretlere taptılar.
14 Bunun üzerine RAB İsraile öfkelendi. Onları, her şeylerini alan yağmacıların eline teslim etti; artık karşı koyamadıkları çevredeki düşmanlarının kölesi yaptı.
15 RAB söylediği ve ant içtiği gibi, onlara karşı olduğundan, savaşa her gittiklerinde yenilgiye uğradılar. Büyük sıkıntı içindeydiler.
16 Sonra RAB onları yağmacıların elinden kurtaran hakimler çıkardı.
17 Ama hakimlerini de dinlemediler. RABbe vefasızlık ederek başka ilahlara taptılar. RABbin buyruklarını yerine getiren ataları gibi davranmadılar, onların izlediği yoldan çabucak saptılar.
18 RAB onlar için ne zaman bir hakim çıkardıysa, onunla birlikte oldu; hakim yaşadığı sürece onları düşmanlarının elinden kurtardı. Baskı ve zulüm altında inledikleri zaman RAB onlara acıyordu.
19 Ne var ki, hakimleri ölür ölmez yine başka ilahlara bağlanıyor, onlara kulluk edip tapıyorlardı. Bu yolda atalarından beter oldular. Yaptıkları kötülüklerden ve inatçılıktan vazgeçmediler.
20 RAB bu yüzden İsraile öfkelenerek şöyle dedi: ‹‹Madem bu ulus atalarının uymasını buyurduğum antlaşmayı bozdu ve sözümü dinlemedi,
21 ben de Yeşu öldüğünde bu topraklarda bıraktığı ulusların hiçbirini artık önlerinden kovmayacağım.
22 Ataları gibi özenle RABbin yolundan gidip gitmeyeceklerini görmek için onları bu uluslarla sınayacağım.››
23 RAB o ulusları hemen kovmamış, Yeşu’nun eline teslim etmeyerek ülkelerinde kalmalarına izin vermişti.

1. Irving L. Jensen, Judges/Ruth, s.12.