Hoşea Giriş


HOŞEA

Yazar

William MacDonald


Bu kitap, Tanrı Sözü’nün zenginliğini açık ve kolay anlaşılır hale getirmek için hazırlanan bir Kutsal Kitap yorumudur. Samimi, saygılı, adanmış ve ilmi bir şekilde yazılmıştır. Kişisel tapınma zamanlarınızda ve grupça yapılan Kutsal Kitap çalışmalarınızda kullanmak için uygun bir seçenektir.


This is a Bible commentary that makes the riches of God’s Word clear and easy for you to understand. It is written in a warm, reverent, and devout and scholarly style. It is a good choice for your personal devotions and group Bible study.

© 1995 by William MacDonald, Believer’s Bible Commentary
Christian Missions in Many Lands, Inc.
PO Box 13, Spring Lake, NJ 07762
USA
— All Rights Reserved —


Giriş

“Hoşea Kitabı’nda günahın gerçek doğasının en yaralayıcı açıklamalarını ve Tanrı sevgisinin gücünün en açık yorumlarından birini buluruz. Hiç kimse öyküyü, Hoşea’nın yüreğindeki ıstırabı fark etmeden okuyamaz. İnsanı Tanrı’nın bakış açısıyla değerlendirin ve günahın Tanrı’nın yüreğini nasıl yaraladığını görün.” — G.Campbell Morgan

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Hoşea Kitabı öykü biçiminde yazılmamış olsa bile, bir öykü içermektedir; öykü, metinle bir arada örülmüştür. 1 Öykü kısaca, Hoşea’nın Gomer’le evliliği ve Gomer’in doğurduğu üç çocuk (Yizreel, Lo-Ruhama, ve Lo-Ammi) hakkındadır. Gomer sadık değildi. Hoşea buna rağmen büyük bir sevgiyle onun peşinden koşarak onu kazanır.

Hoşea 1:2’nin geleneksel çevirisi, Tanrı’nın peygambere, önceden fahişe olan bir kadınla evlenmesini buyurduğunu söyler. 2

Pek çok Kutsal Kitap okuyucusu burada ahlâksal bir sorunla karşılaşır. Kutsal Tanrı, peygamberlerinden birine bir “fahişe”yle evlenmesini söyleyebilir mi? Ahlâksal açıdan duyarlı olan bir peygamber buna itaat eder mi? Önerilen en az üç çözüm bulunmaktadır:

  1. İlk çözüm, bu olayın, Tanrı’nın günahlı İsrail’e olan sevgisini gösteren bir benzetme olduğu ve birebir anlaşılmaması gerektiğidir. Her ne kadar üslup Yeşaya 7:3 ve Yeremya 13:11’de olduğu gibi, Tanrı’nın peygamberlerine verdiği doğrudan buyruklarını içeren bir öykü ise de, hiç kimse bunları yalnızca birer benzetme olarak görmez. Bu görüşteki gerçek, öykünün Tanrı’nın günahlı İsrail’e duyduğu sevgiyi çok güzel resmetmesidir; hata, buradaki anlatımın yalnızca bir öykü olduğunu söylemekten ileri gelir.
  2. İkinci bir görüş şöyle der: Evet, Tanrı buyurdu ve Hoşea buna itaat etti. Buradaki anlam, okuduğumuz gibidir (Ancak yine de ikinci dipnota bakınız). Bu olayda anlatılmak istenen hedef kurtuluştur. Bu, Hoşea’nın yaşaması gereken üzücü olayı aklamaktadır.

Bu görüşün karşısındaki gerçek şudur: Eğer Gomer evlenmeden önce fahişelik yaptıysa, bu İsrail için acıklı bir kinaye olacaktı.

  1. Üçüncü bir çözüm ise, Hoşea’nın daha sonra zina eden, saf bir kadınla evlendiğidir. Bu görüş, Rab’bin sadık olmayan eşi İsrail’i simgeleyen peygamber ve karısıyla uyum sağlamaktadır. Aynı zamanda peygamberin (ve Kutsal Kitap’ın) evlilikle ilgili düşüncelerine uygundur. Bu görüşe sahip olanlar, genellikle Hoşea’nın, eğer Gomer başlangıçtan beri bir fahişe idiyse, enkaza benzeyen böyle bir evlilik için üzülmesini kavramayı güç bulurlar.

Bunun karşısındaki güçlü kanıt ise, Hoşea 1:2’de, Tanrı’nın bir fahişeyi eş olarak almasını buyurmasıdır!

Belki de ahlâksız bir kadınla evlenmeye karşı duyduğumuz tiksinme, bir peygamber ya da vaizin asla olamayacağı kadar kutsal olan Tanrı’nın, İsrail’in (ve kilisenin) günahlarını saymayarak gösterdiği lütfunun daha büyük bir örneğidir.

Hangi görüşe sahip olursak olalım, peygamberliğin ardındaki öykü, Tanrının günahlı ve doğru yoldan sapmış İsrail’e ve kötü yollarından vazgeçerek sevgi Tanrısı’na dönmüş bütün günahkârlara gösterdiği şaşırtıcı lütfun, yalnızca sözcüklerle anlatılamayacak kadar canlı bir örneğidir.

II. KİTABIN YAZARI

Hoşea, Beeri’nin oğluydu. Adının anlamı kurtuluştu. Yeşu ve onun Grekçe söylenişi olan İsa adıyla temelde aynıydı. Adını doğrulayan bir yaşam süren Hoşea, Mesih egemenliğini kurmak için geldiğinde Rab’bin kurtarışına ilişkin peygamberlik etti. Hoşea özellikle İsrail’e gönderilen bir peygamberdi, ama kitapta Yahuda’ya duyulan ilgiyi yansıtan ayetlere de rastlanır.

III. TARİH

Hoşea, Yehoaş’ın oğlu II. Yarovam İsrail Kralı’yken, ayrıca Uzziya, Yotam, Ahaz ve Hizkiya adlı Yahuda krallarının döneminde peygamberlik yaptı. Peygamberliği, İ.Ö. 8. yüzyılda onlarca yıllık bir dönemi kapsadı. R. K. Harrison, Hoşea’nın görevinin, “İ.Ö. yaklaşık 753’den başlayarak İ.Ö. 722’de Samiriyenin düşüşünün öncesine kadar sürdüğüne” inanır. 3

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Hoşea, kuzey krallığının Asurlular tarafından istila edileceğini ve Samiriyenin düşeceğini önceden bildirdi.

Karısı Gomer, utanç içinde bir günahlı olarak yaşamak üzere ondan ayrıldığında Tanrı, hizmetkârı Hoşea’ya karısını halk pazarından satın almasını ve onu bereketleyerek geri getirmesini buyurdu. Bütün bunların amacı, elbette Tanrının İsrail’le (aynı zamanda Efrayim, Yakup ve Samiriye olarak da anılır) olan ilişkisini resmetmekti. Ulus, sadakatsizliğini kanıtlamış, putperestlik ve ahlâksal kıtlık içinde yaşamıştı. Yıllarca kralsız, kurbansız, putsuz kalacaktı. O günlerdeki durumu buydu.

Ama gelecekte, İsrail tövbe ederek Kendisine döndüğünde, Rab ona acıyacaktı. Efrayim o zaman, tekrar putperestlik günahından kurtarılarak sonsuza kadar iyileştirilecek ve Tanrı’ya dönecekti. Henry Gehman şöyle yazar:

Hoşea, hiçbir insanın Tanrı kadar tükenmez merhameti olmadığını söyler. Bildirisindeki ana düşünce, Tanrı’nın İsrail’e duyduğu güçlü ve söndürülemez sevginin, İsrail’i kendisiyle uyum içinde birleştirinceye kadar doyum bulamayacağıdır. 4

G. Campbell Morgan’ın belirttiği gibi, cezanın arkasında Sevgi Tanrısı bulunur:

Her peygamberlikteki üstünlük, bu kişilerin yakın oldukları Tanrı’yı yumuşak huylu, sevgisi tükenmez, sevdiği için kızan, sevgisi nedeniyle gazapla davranan ve yargı aracılığıyla yüreğindeki en yüce amaca ilerleyen bir Tanrı olarak tanımalarıdır. Bu bölümlerde atan nabız, Tanrı’ya aitti. 5

 

ANA HATLAR
      Bölüm
I.  İSRAİL’İN HOŞEA’NIN ÜÇ ÇOCUĞUNUN ADLARIYLA BETİMLENEN REDDEDİLİŞİ 1:1-9
II.  İSRAİL’E VAAT EDİLEN YENİLENME 1:10 – 2:1
III.  TANRI’NIN İSRAİL’İ SADAKATSİZLİĞİ NEDENİYLE UYARMASI VE YARGIYLA TEHDİT ETMESİ 2:2-13
IV.  İSRAİL’E ÖNCEDEN BİLDİRİLEN BEREKETLİ BİR GELECEK 2:14-23
V.  İSRAİL’İN RAB’BE TAM DÖNÜŞÜNÜN HOŞEA’NIN KARISININ KURTARILIŞIYLA SİMGELENMESİ 3.
VI.  TANRI’NIN, HALKIYLA ÇEKİŞMESİ 4-10.
  A.  Halkın Günahları 4:1-6
  B.  Kâhinlerin Günahları 4:7-11
  C.  Halkın Putperestliği 4:12-14
  Ç.  Yahuda’ya Özel Bir Yalvarış 4:15-19
  D.  Kâhinler, Halk ve Kraliyet Ailesinin Kötü Davranışları 5:1-7
  E.  İsrail ve Yahuda’ya Vaat Edilen Yargılar ve Tanrı’nın Tövbe   Etmelerini Beklemesi 5:8-15
  F.  İsrail’e Tövbe Etmesi İçin Yalvarılması 6:1-3
  G.  Hem İsrail Hem Yahuda’nın Günahlılığı 6:4-11
  Ğ.  Örtüsü Kaldırılan İsrail’in Kötülüğü 7.
  H.  Putperestlik ve Yabancı Müttefikler Nedeniyle Yabancıların İstilasına  Hazırlanma Uyarısı 8.
  I.  Günahı Nedeniyle İsrail’e Tutsak Olacağının Önceden Bildirilmesi   9:1 – 10:15
VII.  TANRI, GAZABI İÇİNDE MERHAMETİ HATIRLAR 11-13.
VIII.  İSRAİL’E TÖVBE EDİP TANRI BEREKETİNDEN ZEVK ALMASI İÇİN ISRAR EDİLİR 14.

1. Yunus Kitabı, öykü biçimindeki tek peygamberliktir.

2. Morgan, ERV ve ASV çevirilerinin sayfa yanı notlarını ve Ewald’ı iz­leyerek şöyle çevirir: “RAB önce Hoşea ile (aracılığıyla değil) konuştu­ğunda” peygamberin, Tanrı’yla yaşadığı ilk paydaşlığa dönüp baktığını onaylar. Hoşea’nın söylemek istediği şudur: “Yaşamım felakete uğramadan önce, görevimin başladığı yere döndüğümde, Rab’bin benimle konuşmasını hatırlıyorum. Gomer’le evlenmemi buyuran O’ydu.” İfadeye göre Gomer’in fahişe olduğuna şüphe yoktur. Ama bize o tarihte fahişe olduğu söylenme­mektedir. Tanrı, Gomer’in yüreğindeki olasılıkları kesinlikle biliyordu ve bu olasılıklar Gomer’in davranışlarında görüneceklerdi. Hoşea’ya onunla ev­lenmesini buyururken, Tanrı bu deneyimin onun peygamberlik görevinde oynayacağı rolü de biliyordu. Hoşea, Gomer’le evlendiğinde, Gomer herke­sin önünde günah işleyen bir kadın değildi ve çocuklar sadakatsizliğinden önceydi (G. Campbell Morgan, Hosea: The Heart and Holiness of God, s.9).

3. R. K. Harrison, Introduction to the Old Testament, s.860.

4. Henry Snyder Gehman, Editör, The New Westminster Dictionary of the Bible, s.410.

5. G. Campbell Morgan, The Minor Prophets, s.6.