Levililer 7

7:1-7   7. bölümün ilk yedi ayeti, 5:14 – 6:7’de açıklanan suç sunusunun yasasını yeniden gözden geçirir.

7:8   8. ayet, yakmalık sunuya işaret eder ve yetkili kâhinin hayvanın derisini almaya yetkili olduğunu belirtir.

7:9,10   9. ayet, görevli kâhine ayrılması gereken tahıl sunusunun payını belirtir; 10. ayet diğer kâhinlere verilecek payları açıklar.

7:11-18   7:11-21’de esenlik sunusunun yasası işlenmiştir. Sununun biçimine ya da amacına göre üç çeşit esenlik sunusu vardı: Teşekkür etmek için (12. ayet), bazı özel bereketler nedeniyle Tanrı’yı övmek için; bir ant için (adak olarak verilen) (16. ayet), Tanrı’dan istenen bir dileğin yerine gelmesi halinde. Örneğin, tehlikeli bir yolculukta korunmak;1 gönülden verilen bir sunu ya da dilek adağı (16,17. ayetler). “Kendisini açıklayan Tanrı’yı takdir etmek için övgü sunulan durumlarda.”2 Esenlik sunusu için bir hayvan kurban edilirdi (3. bölüm), ama burada hayvanla birlikte pide ya da yufka sunulduğunu öğreniyoruz. Şükran sunusu ile birlikte istenen pideler 12 ve 13. ayetlerde sıralanmıştır. Sunuyu sunan kişi, her sunudan birini Rab’be bağış sunusu olarak sunardı ve o sunu, kanı sunağa döken kâhinin olurdu (14. ayet). Şükran sunusunun eti aynı gün yenmeliydi (15. ayet). Gönülden verilen sunu ya da dilek adağı sunusu, birinci ya da ikinci günde yenebilirdi (16. ayet). İki gün sonra arta kalan her şey yakılmalıydı (17. ayet); eti, belirtilen zamandan sonra yiyen kişi, halkın arasından “atılırdı”; bunun anlamı, İsrail halkının ayrıcalıkları kendisinden alınırdı. John Reid şöyle yazar: “Bu düzenlemeler, Tanrı’yla paylaşımın taze olması ve sunakta yapılanlardan uzak olmaması gerektiğini gösterir.”3

7:19-21   Eğer kirli sayılan bir şey ete dokunursa, et yenmemeli, yakılmalıydı. Yalnızca törensel açıdan temiz sayılan kişiler, temiz eti yiyebilirlerdi. Törensel açıdan kirli sayılan ve esenlik sunusunu yiyen kişiler, halkın arasından atılacaktı.

Esenlik sunusunun farklı parçalarının, Rab, kâhinler ve sunuyu sunan kişi için ayrıldığı gerçeği, bunun bir paydaşlık zamanı olduğunu belirtir. Ama Tanrı, günah ya da kirlilikle paydaşlıkta bulunamayacağı için bu kutlama yemeğine katılanların temiz olması gerekirdi.

7:22-27   Hayvanın en iyi parçası sayılan yağı, Rab’be aitti. Rab için sunakta yakılır ve yenmezdi (22-25. ayetler). Aynı şekilde, bedene yaşam veren kan, Tanrı’ya aitti ve yenemezdi (26,27. ayetler). Bugün bile, Yahudiler’in çoğu bu diyet yasalarına uymak için çaba gösterirler. Yasaya göre temiz satılan et ya da “koşer”, içinde kan içermeyen ettir. Yağ tüketiminden kaçınmak için birçok Yahudi’nin evlerinde hayvan yağı içeren sabunlar kullanılmaz. Bulaşıklarını yıkarken bile bu tür ürünler kullandıkları takdirde yıkadıkları bardak ve tabakların koşer olmadığına inanırlar. Yağ yememenin ruhsal gerekçesinin yanı sıra, tıbbi gerekçeleri de vardır. Dr. S. I. McMillen şu açıklamayı yapar:

Geçtiğimiz birkaç yıl içinde tıp bilimi, hayvan yağı yemenin damar sertliğine yol açan önemli bir neden olduğu gerçeğini fark etmiştir. Hayvan yağı, damarların çevresinde küçük ve yağlı kolesterol tümörlerine neden olur ve bu tümörler kan akışına engel olurlar. Son on yıl içinde dergiler, radyo ve televizyon bize hayvan yağı tüketimini azaltarak bedenimize verdiğimiz zararları azaltabileceğimizi bildirirler. Tıp biliminin ulaştığı bu nokta bizi sevindirirken, bu modern araştırmaların, Kutsal Kitap’tan 3.500 yıl geride olması bizi şaşırtır. 4

7:28-34   Sunuyu sunan kişi, esenlik sunularının döşünü Rab’bin önünde sallardı ve bu döş daha sonra kâhinlere verilirdi. Hayvanın sağ budu, Rab’bin önüne kaldırılır ve sonra görevli kâhine kendisi ve ailesi için yiyecek olarak verilirdi.

7:35,36   Bu ayetler, hayvanın döş ve sağ budunun, Tanrı’nın kendilerini kâhin olarak atadığı ilk günden bu yana, Harun ve oğullarının payı olduğunu tekrarlar. Daha önce belirtildiği gibi hayvanın döşü tanrısal sevgiyi, sağ budu ise tanrısal gücü ifade etmektedir.

7:37,38   Bu paragraf, 6:8’de başlayan sunu yasalarını sona erdirir. Tanrı Söz’ünde sunulara ve kurallarına geniş yer ayırmıştır, çünkü bunlar Tanrı için önemlidir. Bu bölümlerde, Tanrı Oğlu’nun kişiliği ve işi en ince ayrıntılarına kadar görülebilir. Bir pırlantanın farklı yüzleri gibi, bu örneklerin hepsi, “Sonsuz Ruh aracılığıyla kendini lekesiz olarak Tanrı’ya sunmuş” olan Rab İsa’nın parlak yüceliğini yansıtırlar (İbr.9:14). F. T. Wigram şu ilahisiyle Tanrı’yı över:

Mesih’in kişiliği her lütfu kucaklar,
Bir zamanlar boğazlanmıştı, ama şimdi diridir,
Göklerde O’nu övmemizi bekler.

 

Kutsal Kitap

1 ‹‹ ‹Çok kutsal olan suç sunusunun yasası şudur:
2 Suç sunusu yakmalık sununun kesildiği yerde kesilecek ve kanı sunağın her yanına dökülecek.
3-4 Hayvanın bütün yağı alınacak, kuyruk yağı, bağırsak ve işkembe yağları, böbrekleri, böbrek üstü yağları, karaciğerden böbreklere uzanan perde ayrılacak.
5 Kâhin bunların hepsini sunak üzerinde, RAB için yakılan sunu olarak yakacak. Bu suç sunusudur.
6 Kâhinler soyundan gelen her erkek bu sunuyu yiyebilir. Sunu kutsal bir yerde yenecek, çünkü çok kutsaldır.
7 ‹‹ ‹Suç ve günah sunuları için aynı yasa geçerlidir. Et, sunuyu sunarak günahı bağışlatan kâhinindir.
8 Yakmalık sununun derisi de sunuyu sunan kâhinindir.
9 Fırında, tavada ya da sacda pişirilen her tahıl sunusu onu sunan kâhinin olacak.
10 Zeytinyağıyla yoğrulmuş ya da kuru tahıl sunuları da Harunoğullarına aittir. Aralarında eşit olarak bölüşülecektir.› ››
11 ‹‹ ‹RABbe sunulacak esenlik kurbanının yasası şudur:
12 Eğer adam sunusunu RABbe şükretmek için sunuyorsa, sunusunun yanısıra zeytinyağıyla yoğrulmuş mayasız pideler, üzerine zeytinyağı sürülmüş mayasız yufkalar ve iyice karıştırılmış ince undan yağla yoğrulmuş mayasız pideler de sunacak.
13 RABbe şükretmek için, esenlik sunusunu mayalı ekmek pideleriyle birlikte sunacak.
14 Her sunudan birini RABbe bağış sunusu olarak sunacak ve o sunu esenlik sunusunun kanını sunağa döken kâhinin olacak.
15 RABbe şükretmek için sunulan esenlik kurbanının eti, sununun sunulduğu gün yenecek, sabaha bırakılmayacak.
16 ‹‹ ‹Biri gönülden verilen bir sunu ya da dilediği adağı sunmak istiyorsa, kurbanın eti sununun sunulduğu gün yenecek, artakalırsa ertesi güne bırakılabilecek.
17 Ancak üçüncü güne bırakılan kurban eti yakılacak.
18 Esenlik kurbanının eti üçüncü gün yenirse sunu kabul edilmeyecek, geçerli sayılmayacak. Çünkü et kirlenmiş sayılır ve her yiyen suçunun cezasını çekecektir.
19 ‹‹ ‹Kirli sayılan herhangi bir şeye dokunan et yenmemeli, yakılmalıdır. Öteki etlere gelince, temiz sayılan bir insan o etlerden yiyebilir.
20 Ama biri kirli sayıldığı sürece RABbe sunulan esenlik kurbanının etini yerse, halkın arasından atılacak.
21 Ayrıca kirli sayılan herhangi bir şeye, insandan kaynaklanan bir kirliliğe, kirli bir hayvana ya da kirli ve iğrenç bir şeye dokunup da RABbe sunulan esenlik kurbanının etinden yiyen biri halkın arasından atılacak.› ››
22 RAB Musaya şöyle dedi:
23 ‹‹İsrail halkına de ki, ‹İster sığır, ister koyun ya da keçi yağı olsun, hayvan yağı yemeyeceksiniz.
24 Kendiliğinden ölen ya da yabanıl hayvanların parçaladığı bir hayvanın yağı başka şeyler için kullanılabilir, ama hiçbir zaman yenmemeli.
25 Kim yakılan ve RABbe sunulan hayvanlardan birinin yağını yerse, halkımın arasından atılacak.
26 Nerede yaşarsanız yaşayın, hiçbir kuşun ya da hayvanın kanını yemeyeceksiniz.
27 Kan yiyen herkes halkımın arasından atılacak.› ››
28 RAB Musaya şöyle dedi:
29 ‹‹İsrail halkına de ki, ‹RABbe esenlik kurbanı sunmak isteyen biri, esenlik kurbanının bir parçasını RABbe sunmalı.
30 RAB için yakılan sunusunu kendi eliyle getirmeli. Hayvanın yağını döşüyle birlikte getirecek ve döş RABbin huzurunda sallamalık bir sunu olarak sallanacak.
31 Kâhin yağı sunağın üzerinde yakacak, ama döş Harunla oğullarının olacak.
32 Esenlik kurbanlarınızın sağ budunu bağış olarak kâhine vereceksiniz.
33 Harunoğulları arasında esenlik sunusunun kanını ve yağını kim sunuyorsa, sağ but onun payı olacak.
34 İsrail halkının sunduğu esenlik kurbanlarından sallamalık döşü ve bağış olarak sunulan budu aldım. İsrail halkının payı olarak bunları sonsuza dek Kâhin Harunla oğullarına verdim.› ››
35 Harunla oğulları kâhin atandıkları gün RAB için yakılan sunulardan paylarına bu düştü.
36 RAB onları meshettiği gün İsrail halkına buyruk vermişti. Adağın bu parçaları gelecek kuşaklar boyunca onların payı olacaktı.
37 Yakmalık, tahıl, suç, günah, atanma sunularının ve esenlik kurbanlarının yasası budur.
38 RAB, bu buyruğu çölde, Sina Dağı’nda İsrail halkından kendisine sunu sunmalarını istediği gün Musa’ya vermişti.

1. A. E. Clarke, Precious Seed Magazine, No.2, 11. Cilt. Mart-Nisan 1960, s.49

2. A.g.e.

3. John Reid, The Chief Meeting of the Church, s.58

4. Dr. S.T. McMillen, None of these Diseases, s.84