Mezmurlar 112

112. Mezmur: Doğrunun Ödülleri

112:1   Bu ve bundan önceki mezmur arasında, her ikisinin de akrostiş biçimde yazılmış olmaları ve ruhsal öğretişleri yönünden benzerlik bulunur. 111. Mezmur’un bıraktığı yerden devam eder. Rab’den korkan insandan ve O’nun bilgeliğini uygulayandan söz eder. 1. Mezmur’da, Rab hakkında söylenenlerin çoğu, bu mezmurdaki Tanrı adamına uyarlanır. 111. Mezmur’da bütün görkemiyle parlayan Doğruluk Güneşi’ni görürüz; burada ise, imanlı bu yüceliği yansıtan ay gibidir. Rab’bin yüceliğini gören imanlı, Kutsal Ruh aracılığıyla aynı yücelikle değiştirilir (2Ko.3:18).

“Övgüler sunun RAB’be!” Bu ifade mezmur yazarının duygularını ifade eder ve bizim için iyi bir örnek oluşturur.

Mutlu kişi kimdir? Rab’bi sayan, O’nun buyruklarından büyük zevk alan ve O’na boyun eğen, aynı zamanda buyruklarını yerine getirerek onlardan zevk aldığını kanıtlayandır. Bu kişiler Tanrısayar bir yaşamın yararlarını görürler. Şimdi bu yararlara bakalım:

112:2   Soyu yeryüzünde güç kazanacak. Bu kişinin soyu güce ve ayrıcalıklı bir konuma sahip olacak, tanrısal mirasları nedeniyle onurlandırılacaklardır (Bu bereketleri Kilise Çağı olarak yorumlayacak olursak, bereketlerin dünyasal ve maddesel anlamlarını ruhsal alana taşımak bilgece olacaktır).

112:3   Bolluk ve zenginlik. Tanrı sözüne itaat etmenin insanları kaybetmekten ve yoksulluktan koruduğu bir gerçektir. Doğruluğunun sonuçları olan dürüstlüğü, saygınlığı ve tutumluluğu kendisinden sonraki kuşaklarda da sürecektir.

112:4   Karanlıkta ışık güvencesi. Karanlığa karşı bağışıklık kazanılacağının güvencesi yoktur, ama karanlıktan ışık doğacağı vaat edilir. Yaşamın bütün karanlık zamanlarında Rab bize ne kadar lütufkâr ve şefkat dolu olduğunu gösterir.

112:5,6   Eli açık olmak. Eli açık olan, ödünç veren kişi mutludur. İşlerini adaletle yürütür. Yaşamı sarsılmaz bir temel üzerine kuruludur ve öldükten sonra da anılacaktır.

112:7   Korkudan özgürlük. Sürekli kötü haber alma korkusu içinde yaşamak zorunda değildir. İşleri bozulsa da, doğal felaketlerle karşılaşsa da Rab’be güvenir ve hiçbir şeyin O’nun isteği dışında gerçekleşmeyeceğini bilir.

112:8   Saldırı karşısında güvencededir. Düşmanları bile huzurunu kaçıramazlar. Koşullar düşmandan yanaymış gibi görünse de, onun gözü pektir ve güvenliktedir. Ama düşmanlarının yenilgisi kaçınılmazdır ve o, kazanan taraftadır.

112:9   Kalıcı verimlilik ve onur. Cömertliği, adının anılmasını sağlayacaktır. Utanmayacak, gücü eksilmeyecek ve onurlandırılacaktır. Pavlus, 2.Korintliler 9:9’da, cömertliğin kalıcı yararlarını göstermek amacıyla bu ayetten alıntı yapmıştır.

112:10   Kötünün kıskançlığı. Kötü kişiler, doğru insanının sonunda haklı çıkartılarak kalıcı onura kavuşturulduğunu gördüğünde, dişlerini gıcırdatacak, kendi kendini yiyip bitirecektir; kötülerin bütün dilekleri boşa çıkacak ve kötülükleri içinde yok olacaklardır. Barnes bu konuda şöyle der:

Bu yazılanlar, doğruların yaşayacakları söylenilen bereketlerle taban tabana zıttır. Doğrular başarılı ve mutlu olacaklar, istekleri yerine gelecek, yaşamları boyunca saygı görecek ve öldükten sonra da hatırlanacaklardır. En karanlık saatlerde Tanrı onların adına sıkıntılarına müdahale edecektir; tehlike içindeyken ve üzüntülü günlerinde huzurlu olup ayakta kalacaklardır. Rab’be güvenecekler ve her şey yolunda gidecektir. Tanrı’nın dostu olmak, kişiye mutlak üstünlük sağlayacaktır. 1

 

Kutsal Kitap

1 Övgüler sunun RABbe! Ne mutlu RABden korkan insana,
Onun buyruklarından büyük zevk alana!
2 Soyu yeryüzünde güç kazanacak,
Doğruların kuşağı kutsanacak.
3 Bolluk ve zenginlik eksilmez evinden,
Sonsuza dek sürer doğruluğu.
4 Karanlıkta ışık doğar dürüstler için,
Lütfeden, sevecen, doğru insanlar için.
5 Ne mutlu eli açık olan, ödünç veren,
İşlerini adaletle yürüten insana!
6 Asla sarsılmaz,
Sonsuza dek anılır doğru insan.
7 Kötü haberden korkmaz,
Yüreği sarsılmaz, RABbe güvenir.
8 Gözü pektir, korku nedir bilmez,
Sonunda düşmanlarının yenilgisini görür.
9 Armağanlar dağıttı, yoksullara verdi;
Doğruluğu sonsuza dek kalıcıdır,
Gücü ve saygınlığı artar.
10 Kötü kişi bunu görünce kudurur,
Dişlerini gıcırdatır, kendi kendini yer, bitirir.
Kötülerin dileği boşa çıkar.

1. Barnes, Psalms, III:149.