Mezmurlar 25

25. Mezmur: Rab’bin Sırrı

İbrani alfabesinden bir harf atlanmış ve bir başka harf de iki kez kullanılmış olmasına rağmen, bu akrostiş bir mezmurdur. 1 Mezmurda bütün olarak bir konu bulmak zordur. Aksine, mezmurlardan ve derin düşüncelerden oluşan bir derleme içerir gibi görünmektedir. Gözle görünebilen tek bağ, alfabetik oluşudur.

25:1-3   Mezmurda öncelikle korunma için dua edildiği görülmektedir. Öyle anlaşılıyor ki, Davut’un düşmanları asla uzakta değildiler. Bu nedenle, tek güvencesinin Tanrı olduğunu kabullenerek yardım için O’na başvurur. Davut’un Rab’be ettiği duanın konusu, O’na güvendiği için asla utanmayacağı ve Rab’bin düşmanlarının onun sonunu asla zevkle seyredemeyecekleridir. Bu, Rab’be iman eden herkesin duasıdır.

25:4,5   Sonraki bölümde mezmur yazarı, Rab’bin yolundan giden bir öğrenciyi tasvir eder. Bu öğrenci, Rab’bin yollarını bilmek, O’nun yollarında yürümek ve gerçeğinde büyümek ister. Kurtuluşunun Tanrısı’nın sevgisiyle harekete geçirilir. Umudunu O’na bağlamıştır.

25:6,7   Sonra Davut bağışlanmayı umut eden bir günahlı olarak karşımıza çıkar. Rab’bin son bulmayan merhamet ve iyiliğine başvurarak Rab’den kendisine geçmişte nasıl lütuf gösterdiğini hatırlamasını ister – sanki Rab unutuyormuş gibi! Bu tür istekler, Davut açısından Tanrı’nın lütfu hakkında duyulan yanlış kaygılar olsa da, bizler Müjde’nin ışığının tadını çıkarırken, Davut’un gölgelerin çağında yaşadığını hatırlamamız gerekir. Davut’un gençliğinde işlediği günahlar ona üzüntü vermektedir; günah böyle bir özelliğe sahiptir. Mezmur yazarı, kısaca Rab’den bu günahlarını anımsamamasını, kendisini sevgisine göre anımsamasını ister. Bu karşı konulmaz bir duadır… Günahlarımızın bağışlanmış olduğunu bilmek ne kadar rahatlatıcıdır. Doğu batıdan ne kadar uzaksa, isyanlarımız da bizden o kadar uzaktadır. Sonsuza kadar bağışlanmış olarak Tanrı’nın anımsamama denizine gömülmüşlerdir!

25:8-10   Davut, şimdi duadan düşünmeye geçer. Yahve’nin öğretmenlik görevini düşündüğünde, yüreği hayranlıkla dolar. Çünkü Rab’bin sözü iyi ve doğrudur. Günahkârlara adalet, gerçek ve kurtuluş yolunu öğretir. Ondan öğrenmemiz gereken en önemli şey, alçakgönüllülüktür. Bilgisizliğimizi ve daha fazla bilgiye duyduğumuz ihtiyacı kabullenecek kadar alçakgönüllü olmalıyız. Öğrenme konusunda alçakgönüllü olmalıyız. Eğer öğrenme konusunda alçakgönüllü olursak, kısa sürede neyin doğru olduğunu, Tanrı’nın isteğinin ne olduğunu öğreniriz. Doğru olmayan bir yaşama katlanmak bir yana, Rab’bin sözüne itaat edenler, yaşamın Tanrı’nın değişmeyen sevgi ve sadakatinin belirtileriyle dolu olduğunu anlarlar.

25:11   Davut bağışlanma duasına geri döner. Suçunun büyüklüğünün farkında olarak yalvarışına, “Ya Rab, adın uğruna” ifadesiyle başlar. Bir kişinin adı, genellikle o kişiyi temsil ettiği için, mezmur yazarı burada Tanrı’nın adı uğruna –özellikle merhamet ve lütuf– yalvarır. Tanrı’nın merhamet ve lütuf sıfatları, Davut’u bağışlanması konusunda cesaretlendirir. Burada Davut’un kendi çabalarına ilişkin tek bir sözcük yer almaz!

25:12,13   Duasını yeniden kendi kendisine yaptığı ruhsal bir konuşmayla böler. Rab’den korkan insanı, Tanrı’yı tam olarak tatmış kişi olarak tasvir eder. Böyle bir insan şu deneyimleri yaşayacaktır:

  • Kusursuz rehberlik – Tanrı ona seçeceği yolu gösterecektir.
  • Kişisel refah – gönenç içinde yaşayacaktır.
  • Aile güvenliği – Soyu ülkeyi sahiplenecek.
  • Tanrısal paydaşlık – Rab’bin kendi düşüncelerini ve sırrını açıkladığı dostlara sahip olacaktır.

25:14   Aşağıdaki ayet, hiç kuşkusuz bu mezmurun en değerli ayetidir:

RAB kendisinden korkanlarla paylaşır sırrını,

Onlara açıklar antlaşmasını.

“Çok sevilen bir adam” olan Daniel’e, Tanrı, Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih tarafından krallıkları sona erdirilecek olan ulusların yönetimleri hakkında olağanüstü görümler açıklamıştır. İsa’nın göğsüne yaslanan öğrenci olan Yuhanna’ya Patmos’la ilgili görkemli bir açıklamada bulunulmuştu.

25:15   Davut kendisini Tanrı’dan korkan bu grup içinde görür. Gözleri sürekli güven ve beklenti içinde gökyüzüne çevrilidir ve şu anda takılmış olduğu üzüntü ve sıkıntı ağından kendisini Rab’bin çıkartacağından emindir.

25:16-21   Bir ağdan söz edilmesi, Davut’un ruhsal konulardaki düşüncelerini kısa kesip içinde bulunduğu kötü durum hakkında dua etmesine neden olur. Yalnızdır ve sıkıntı içindedir. Yüreğindeki sıkıntılar artmaktadır. Bu nedenle, onu sıkıntılarından kurtarması ve bütün günahlarını bağışlaması için Tanrı’ya yalvarır. Davut Rab’den aynı zamanda kendisini düşmanlarından ve onların büyük nefretinden korumasını ister. Böylelikle Rab’be güvendiği için haklı çıkarılmış olacaktır. “Dürüstlük, doğruluk korusun beni” ifadesiyle kendi niteliklerini değil, Tanrı’nın niteliklerine işaret etmektedir.

25:22   Son ayette, Davut kendisini İsrail’le özdeşleştirir ve ulusun kurtuluşu için dua eder. Bu duası, bunun gibi bir mezmurun, gelecekteki sıkıntı günleri sırasında tanrısayar Yahudiler’den artakalanların kullandığı dil haline geleceğini ima eder.

 

Kutsal Kitap

1 Ya RAB, bütün varlığımla sana yaklaşıyorum,
2 Ey Tanrım, sana güveniyorum, utandırma beni,
Düşmanlarım zafer kahkahası atmasın!
3 Sana umut bağlayan hiç kimse utanca düşmez;
Nedensiz hainlik edenler utanır.
4 Ya RAB, yollarını bana öğret,
Yönlerini bildir.
5 Bana gerçek yolunda öncülük et, eğit beni;
Çünkü beni kurtaran Tanrı sensin.
Bütün gün umudum sende.
6 Ya RAB, sevecenliğini ve sevgini anımsa;
Çünkü onlar öncesizlikten beri aynıdır.
7 Gençlik günahlarımı, isyanlarımı anımsama,
Sevgine göre anımsa beni,
Çünkü sen iyisin, ya RAB.
8 RAB iyi ve doğrudur,
Onun için günahkârlara yol gösterir.
9 Alçakgönüllülere adalet yolunda öncülük eder,
Kendi yolunu öğretir onlara.
10 RABbin bütün yolları sevgi ve sadakate dayanır
Antlaşmasındaki buyruklara uyanlar için.
11 Ya RAB, adın uğruna
Suçumu bağışla, çünkü suçum büyük.
12 Kim RABden korkarsa,
RAB ona seçeceği yolu gösterir.
13 Gönenç içinde yaşayacak o insan,
Soyu ülkeyi sahiplenecek.
14 RAB kendisinden korkanlarla paylaşır sırrını,
Onlara açıklar antlaşmasını.
15 Gözlerim hep RABdedir,
Çünkü ayaklarımı ağdan O çıkarır.
16 Halime bak, lütfet bana;
Çünkü garip ve mazlumum.
17 Yüreğimdeki sıkıntılar artıyor,
Kurtar beni dertlerimden!
18 Üzüntüme, acılarıma bak,
Bütün günahlarımı bağışla!
19 Düşmanlarıma bak, ne kadar çoğaldılar,
Nasıl da benden nefret ediyorlar!
20 Canımı koru, kurtar beni!
Hayal kırıklığına uğratma, çünkü sana sığınıyorum!
21 Dürüstlük, doğruluk korusun beni,
Çünkü umudum sendedir.
22 Ey Tanrı, kurtar İsrail’i
Bütün sıkıntılarından!

1. 18’inci ayette “k” (kof) harfi olması gerekirken 18 ve 19’uncu ayetlerin ikisinde de “r” (reş) harfi bulunur.