Mezmurlar 39

39. Mezmur’un Açıklaması: İç Yangın

39:1-3   “Adımlarıma dikkat etmeye, dilimi günahtan sakınmaya karar verdim. Karşımda kötü biri olduğunda ağzıma gem vurmaya ant içtim; onlara Tanrı’nın lütfunu sorgulamaları için fırsat vermek istemedim. Böylece dilimi tutup sustum; bastırdığım duygularım dışarı çıkacak yol bulamadılar. Ama yararı olmadı. Yüreğim öfkeyle alevlendi ve hüzünlendi. Böylesine büyük bir üzüntüye dayanmama Rab’bin neden izin verdiğini anlayamadım. Sonunda hapsettiğim bütün duygular, sorgulayan dualarla dışarı fırladılar.

39:4-6   “Rab, bu kâbus ne kadar sürecek? Daha ne kadar zamanım kaldığını ve bunun ne zaman biteceğini bana söyle. Yalnızca bir karış ömür verdin bana; yaşamım senin sonsuzluğunun önünde bir hiçtir. Yaşadığım ömür söz etmeye değmez. Bütün insanlar sadece bir soluktur. Yaşamda bir gölge gibi dolaşırız. Boş yere çılgınca çırpınırız; bunların yararı nedir ki? Yaşamlarımızı cimrilikle, para biriktirmekle geçiririz. Mallarımızın hangi nanköre, akılsıza ya da yabancıya kalacağını bilmeyiz!

39:7,8   “Ne bekleyebilirim şimdi, ya Rab? Tek umudum sendedir. Sensiz hiçbir şeye sahip değilim. Beni bütün suçlarımdan kurtar; özellikle yaşamıma bu korkunç sıkıntının gelmesine neden olan günahlardan. Akılsız insanların felaketime sevinecekleri düşüncesine katlanamıyorum.

39:9,10   “Bu sıkıntı başıma geldikten sonra nasıl sustuğumu biliyorsun; çünkü bu sıkıntı sen izin verdiğin için başıma geldi. Ama şimdi yumruklarını üzerimden uzaklaştırmanı istiyorum; tokadının altında tükendim.

39:11   “Rab, sen bir insanı günahları yüzünden azarladığında, insan güveler tarafından yenilen değerli bir giysi gibi tükenir. Her insan bir soluktur sadece.

39:12,13   “Bu nedenle sana geliyorum ve duamı işitmeni diliyorum Rab. İşit ve acil ricamı yanıtla. Gözyaşlarıma kayıtsız kalma. Çünkü senin yarattığın bu dünyada ben bir gecelik konuk gibiyim; atalarım gibi bir yabancıyım. Senden istediğim, yargıyla kaşlarını çatmaman ve kısa bir süre sağlık ve mutluluğun tadını çıkartmama izin vermen. Hiç değilse göçüp gitmeden biraz mutlu olayım!”

 

Kutsal Kitap

1 Karar verdim: ‹‹Adımlarıma dikkat edeceğim,
Dilimi günahtan sakınacağım;
Karşımda kötü biri oldukça,
Ağzıma gem vuracağım.››
2 Dilimi tutup sustum,
Hep kaçındım konuşmaktan, yararı olsa bile.
Acım alevlendi,
3 Yüreğim tutuştu içimde,
Ateş aldı derin derin düşünürken,
Şu sözler döküldü dilimden:
4 ‹‹Bildir bana, ya RAB, sonumu,
Sayılı günlerimi;
Bileyim ömrümün ne kadar kısa olduğunu!
5 Yalnız bir karış ömür verdin bana,
Hiç kalır hayatım senin önünde.
Her insan bir soluktur sadece,
En güçlü çağında bile. |iSela
6 ‹‹Bir gölge gibi dolaşır insan,
Boş yere çırpınır,
Mal biriktirir, kime kalacağını bilmeden.
7 ‹‹Ne bekleyebilirim şimdi, ya Rab?
Umudum sende.
8 Kurtar beni bütün isyanlarımdan,
Aptalların hakaretine izin verme.
9 Sustum, açmayacağım ağzımı;
Çünkü sensin bunu yapan.
10 Uzaklaştır üzerimden yumruklarını,
Tokadının altında mahvoldum.
11 Sen insanı suçundan ötürü
Azarlayarak yola getirirsin,
Güve gibi tüketirsin sevdiği şeyleri.
Her insan bir soluktur sadece. |iSela
12 ‹‹Duamı işit, ya RAB,
Kulak ver yakarışıma,
Gözyaşlarıma kayıtsız kalma!
Çünkü ben bir garibim senin yanında,
Bir yabancı, atalarım gibi.
13 Uzaklaştır üzerimden bakışlarını,
Göçüp yok olmadan mutlu olayım!››