Mezmurlar 56

56. Mezmur: Tanrı Benden Yanadır!

Davut’a, kendi vatandaşlarından kaçarak Gat Kenti’ndeki Filistliler’e sığınmak çok acı gelmiştir (1Sa.21:10-15; 27:4; 29:2-11), ama kral Saul’un düşmanlığı, onu buna zorlamıştır. 56. Mezmur, Davut’un birbiri ardına gelen korku ve iman dalgaları altında kalışını tanımlar.

56:1,2   Davut, kendisini kovalayanların verdiği tedirginliği gören Tanrı’dan, lütfedip yardım etmesini ister. Bütün gün boyunca düşmanlarından gelen üç farklı saldırıya dikkat edelim:

Beni çiğniyorlar (1.ayet)

Düşmanlarım saldırıyor (2.ayet)

Sözlerimi çarpıtıyorlar (5.ayet)

Düşmanları küstahça ona saldırıyor, ona karşı sürekli kötülük planları kuruyor, giderek güçlerini birleştiriyorlar, üzerine atlamak için pusuya yatıyorlar, adımlarını gözlüyorlardı (2, 5, 6.ayetler). Düşmanlarının askeri olanaklarının, Davut’unkinden üstün olduğu görülüyordu.

56:3   Ama iman şu güvenli duyguyla üstün gelir: “Sana güvenirim korktuğum zaman.” Bir kaçağın bu “umut dolu cesareti, Tanrı’nın karakterinden ve vaatlerine olan sadakatinden kaynaklanır” (Delitzsch). Tanrı, bütün düşmanlarımızdan daha güçlüdür ve bizi kötülükten koruyacağını vaat etmiştir. O izin vermediği takdirde etrafımıza koyduğu koruyucu çitten hiç kimse içeri sızamaz. Bu nedenle hiç korkmadan Tanrı’ya güvenebiliriz.

56:4-6   “İnsan bana ne yapabilir?” ifadesindeki cesur meydan okumaya mantık şu yanıtı verebilir: “Çok şey. İnsan oğlu işkence edebilir, yaralayabilir, sakatlayabilir, vurabilir ve öldürebilir.” Ama Tanrı çocuğu görevini tamamlayana kadar ölmeyecektir. Davut’un korkusuzluğunu aynı zamanda Kurtarıcı’nın şu sözlerinin ışığında da anlayabiliriz:

Bedeni öldüren, ama canı öldüremeyenlerden korkmayın. Canı da bedeni de cehennemde mahvedebilen Tanrı’dan korkun (Mat.10:28).

56:7   Kendisini yok etmek isteyen düşmanlarının girişimlerini aktardıktan sonra, Davut Tanrı’dan onların hainliklerine, üzerlerine öfkesini dökerek karşılık vermesini ister.

56:8   Burada Rabbimiz’in olaya bakış açısının güzel bir tanımlaması yapılır. O, bizim bütün tedirginliklerimizi bilir ve bunların hesabını tutar. Acıyla döktüğümüz gözyaşlarımızın ayrıntılarıyla o kadar ilgilenir ki, ondan gözyaşlarımızı bir şişede biriktirmesi istenebilir. Bu eskiden yas tutanların uyguladıkları bir geleneği ima ediyor olabilir. Dökülen gözyaşlarını küçük bir şişede korurlar ve bu şişeyi ölmüş dostlarının mezarına onlara duydukları sevginin bir anısı olarak yerleştirirlerdi. Her olayda Tanrı bizim gözyaşlarımızı kitabında toplar. İsa da bize daha sonra saçlarımızın her bir telinin sayılı olduğunu öğretmiştir.

56:9   Davut’la birlikte bizler de Tanrı’nın dualarımıza bir yanıt olarak düşmanlarımızı püskürteceğinden emin olabiliriz, çünkü Tanrı bizden yanadır. Eğer Tanrı bizden yanaysa, kim bize karşı gelebilir? (Rom.8:31).

Yaşamda önemli olan tek bir soru vardır; diğer soruların hepsi ikinci sırada yer alır. “Tanrı bizden yana mı?” Davut sonunda Tanrı’ya güvenmiştir; Tanrı’ya güvenen insan korkunun ötesine geçer (11.ayet) (Daily Notes of the Scripture Union).

56:10,11   4’üncü ayetin nakarat kısmı 10 ve 11’inci ayetlerde tekrarlanır, ama bu kez Tanrı’nın iki farklı ismi kullanılmıştır:

Sözünü övdüğüm Tanrı’ya (Elohim)

Sözünü övdüğüm RAB’be (YHWH, Yahve)

Tanrı’ya (Elohim) güvenirim ben

Korkmam. İnsan bana ne yapabilir?

Mezmur yazarı, Her Şeye Gücü Yeten’in ve antlaşmasına sadık Olan’ın vaadini över. O’nun kendisini koruyacağından emindir. Rab karşısında güçsüz ve zayıf olan insanın kendisine zarar veremeyeceğini bilir.

56:12,13   Gelecekte kurtarılacağına duyduğu güven, Davut’u Tanrı’ya verdiği sözleri yerine getirmesi için zorlar. O’na olan şükran borcunu ödemek ister. Halen düşman bölgesinde bulunsa da, kurtuluşun bereketlerinin zevkine varır. Yaşamı ölümden kurtarılmış, ayakları tökezlenmekten korunmuştur. Öyle ki, yaşam ışığında, Tanrı huzurunda yürüyebilsin.

 

Kutsal Kitap

1 Acı bana, ey Tanrı,
Çünkü ayak altında çiğniyor insanlar beni,
Gün boyu saldırıp eziyorlar.
2 Düşmanlarım ayak altında çiğniyor beni her gün,
Küstahça saldırıyor çoğu.
3 Sana güvenirim korktuğum zaman.
4 Tanrıya, sözünü övdüğüm Tanrıya
Güvenirim ben, korkmam.
İnsan bana ne yapabilir?
5 Gün boyu sözlerimi çarpıtıyorlar,
Hakkımda hep kötülük tasarlıyorlar.
6 Fesatlık için uğraşıyor, pusuya yatıyor,
Adımlarımı gözlüyor, canımı almak istiyorlar.
7 Kötülüklerinin cezasından kurtulacaklar mı?
Ey Tanrı, halkları öfkeyle yere çal!
8 Çektiğim acıları kaydettin,
Gözyaşlarımı tulumunda biriktirdin!
Bunlar defterinde yazılı değil mi?
9 Seslendiğim zaman,
Düşmanlarım geri çekilecek. Biliyorum, Tanrı benden yana.
10 Sözünü övdüğüm Tanrıya,
Sözünü övdüğüm RABbe,
11 Tanrıya güvenirim ben, korkmam;
İnsan bana ne yapabilir?
12 Ey Tanrı, sana adaklar adamıştım,
Şükran kurbanları sunmalıyım şimdi.
13 Çünkü canımı ölümden kurtardın,
Ayaklarımı tökezlemekten korudun;
İşte yaşam ışığında, Tanrı huzurunda yürüyorum.