Mezmurlar 86

86. Mezmur: Nedenleri Belirtilen Dua

Bu mezmur hakkındaki kayda değer şeylerden biri de, Davut’un, söylediği hemen her şey için bir neden ileri sürmesidir. Duadaki ricalarının ya da Rab’be duyduğu hayranlığın nedenini açıklar. Bu konuyu aşağıdaki düzenlemeyle örnekleyebiliriz:

 

RİCA NEDEN
86:1 Rab’bin dinlemesi için Mezmur yazarının çaresizliği ve ihtiyacı.
86:2a Koruma için, (4 ve 16’ncı ayetlerdeki “kul” unvanının tekrarlanışına dikkat edin). Kutsal bir kişi olarak konumu.
86:2b   Geçici kurtarış için. Açıkça bir neden gösterilmemiştir, ama “Ey Tanrım” ifadesinde belirtilmiş olabilir.
86:3   Lütufkâr acıma için. Davut’un gün boyunca ısrarla dua etmesi.
86:4 Sevinç ve mutluluk için. Umudu Rab’dedir ve O’nun dışında hiç kimseye umut bağlamamıştır.
86:5 Bu ayet, bundan önceki ricalara ek bir açıklama getirebilir. Ya da 6’ncı ayetteki duaya uyabilir.
Rab’bin iyiliği, bağışlaması, merhameti O’nu çağıran herkesin üzerine dökülür.
86:6 Rab’bin dinlemesi için.  
86:7 Sıkıntı gününde yardım etmesi için. Tanrı’nın işittiği ve duayı yanıtlayacağı gerçeği açıklanır.

Mezmur yazarı, sonraki ayetlerde Tanrı’yı övmeye yönelir.

 

ÖVGÜ NEDEN
86:8 Rab’bin kişiliğinin ve işlerinin eşsizliği için.  
86:9 Bütün uluslar tarafından adının yüceltilmesini hak ettiği için (bu bin yıllık dönemde gerçekleşecektir).  
86:10 Tanrı büyüktür. Harikalar yaratır. O’ndan başka Tanrı yoktur.
RİCA NEDEN
86:11 Rab’bin, yolunu öğretmesi için Mezmur yazarının Tanrı’nın gerçeğine itaat ederek yürüyebilmesi için,
Rab’bi saymak ve O’na itaat etmek için bütünüyle kararlı bir yürekten dolayı…
ÖVGÜ NEDEN
86:12,13 Davut burada bütün varlığıyla Rab’bi övme konusundaki kararlılığını ve sonsuza kadar O’nun adını yücelteceğini ifade eder. Tanrı’nın, onu ölüler diyarının derinliklerinden kurtarırken gösterdiği büyük merhameti nedeniyle. Bu mezmuru Mesih uyarlayacak olursak, bu ifade O’nun dirilişine işaret eder.’e

86:14-16 Geri kalan ayetler, yakında mezmur yazarının başına gelecek olan tehlikeyi tanımlarlar. Küstah ve zorba kişilerden oluşan bir kalabalık, onu öldürmek için iş birliği yapmıştır. Bu kişilerin Tanrı’ya ayıracak vakitleri yoktur. Ama Davut Tanrı’yı tanır ve bu zor anında Tanrı’nın şefkatli, lütufkâr, tez öfkelenmeyen, merhamet ve sevgisi bol olan Tanrı olduğunu hatırlayarak kendisini avutur. Bu nedenle Tanrı’dan kendisine dönmesini, güçlendirmesini ve kurtarmasını isterken güven duymaktadır. Bazıları hizmetçinin oğlu ifadesinin bir mecaz olduğunu düşünürler. Bu ifade, bir kadın kölenin oğlu için kullanılan, “Senin malın” anlamına gelir. Mezmuru, İsa Mesih’i ele alacak açıdan inceleyenler, bunu bakire Meryem’i işaret eden olası bir referans olarak görürler.

86:17   Mezmur yazarı son olarak Rab’bin, kendisine iyiliğiyle ilgili bazı kesin işaretler vermesini ister. Düşmanları, Tanrı’nın Davut’a nasıl yardım ettiğini ve onu nasıl avuttuğunu gördüklerinde yanlış safta yer aldıklarını fark edeceklerdir.

Başlangıçta Davut’un mezmur ayetlerinde yer alan dua ya da övgülerinin çoğu için nedenler vermesinin dikkate değer olduğundan söz etmiştik. Söz edilmesi gereken iki eşsiz özellik daha bulunmaktadır. Birincisi, Davut diğer ayetlerden alıntı yapmıştır; aslında Tanrı’ya Kutsal Kitap ayetlerinin pek çoğuyla dua etmekte ya da O’nu övmektedir. İkincisi, Tanrı’nın adı olan “Adonay” yedi kez kullanılmıştır (3, 4, 5, 8, 9, 12 ve 15’inci ayetlerde “RAB” olarak çevrilmiştir). Tanrı’dan korkan Yahudiler, genellikle bu unvanı Yehova’ya kıyasla daha çok kullanırlardı.

Kutsal metnin eski koruyucuları (Soferim), Yahve adını yüz otuz dört kez Adonay’la değiştirmişlerdir. Bunun nedeni Kutsal metin yüksek sesle okunduğunda ağza alınamayan yücelikteki “Yahve” adına gösterdikleri büyük saygıdır. 1

Tanrı’nın adından korkmak için yüreklerimizi kararlı kılma konusunda F. W. Grant şunları yazar:

Bu, gerçekten Tanrı halkı arasında her yerde görülen büyük bir eksikliktir. Yaşamlarımız, mutlak kötülük içinde geçirilmese de, Tanrı için yapılan tanıklıkların olumluluğunu etkin biçimde bozan sayısız küçük oyalanmalarla harcanmaktadır! Ne kadar da az sayıda kişi elçinin şu sözlerini tekrarlayabilmektedir: “Ancak şunu yapıyorum!” Yoldayız… Ama çiçekler arasındaki kelebekleri kovalamak için duruyor ve önemli bir ilerleme sağlayamıyoruz. Şeytan, “dünyanın krallıklarından ve onların görkeminden” vazgeçtiğimizi, ama yine de bir çocuk gibi, önemsiz şeyleri gözümüzde büyüttüğümüzü gördüğünde nasıl da şaşırıyor olmalı! Yaşamlarımızı özenle sınayacak olursak; gereksiz kaygıların, kendi hayallerimizin ürünü olan görevlerin, izin verdiğimiz gevşemelerin, önemsiz işlerin bizi yararlı şeylerden nasıl da anında ayırabildiğinin farkına varırız! Yaşamlarının yazılmamış tarihini günbegün böyle bir sınamayla yüzleştirebilen kişi sayısı ne kadar da azdır! 2

 

Kutsal Kitap

1 Kulak ver, ya RAB, yanıtla beni,
Çünkü mazlum ve yoksulum.
2 Koru canımı, çünkü senin sadık kulunum.
Ey Tanrım, kurtar sana güvenen kulunu!
3 Acı bana, ya Rab,
Çünkü gün boyu sana yakarıyorum.
4 Sevindir kulunu, ya Rab,
Çünkü dualarımı sana yükseltiyorum.
5 Sen iyi ve bağışlayıcısın, ya Rab,
Sana yakaran herkese bol sevgi gösterirsin.
6 Kulak ver duama, ya RAB,
Yalvarışlarımı dikkate al!
7 Sıkıntılı günümde sana yakarırım,
Çünkü yanıtlarsın beni.
8 İlahlar arasında senin gibisi yok, ya Rab,
Eşsizdir işlerin.
9 Yarattığın bütün uluslar gelip
Sana tapınacaklar, ya Rab,
Adını yüceltecekler.
10 Çünkü sen ulusun, harikalar yaratırsın,
Tek Tanrı sensin.
11 Ya RAB, yolunu bana öğret,
Senin gerçeğine göre yürüyeyim,
Kararlı kıl beni, yalnız senin adından korkayım.
12 Ya Rab Tanrım, bütün yüreğimle sana şükredeceğim,
Adını sonsuza dek yücelteceğim.
13 Çünkü bana sevgin büyüktür,
Canımı ölüler diyarının derinliklerinden sen kurtardın.
14 Ey Tanrı, küstahlar bana saldırıyor,
Zorbalar sürüsü, sana aldırmayanlar
Canımı almak istiyor,
15 Oysa sen, ya Rab,
Sevecen, lütfeden, tez öfkelenmeyen,
Sevgisi ve sadakati bol bir Tanrısın.
16 Yönel bana, acı halime,
Kuluna kendi gücünü ver,
Kurtar hizmetçinin oğlunu.
17 İyiliğinin bir belirtisini göster bana;
Benden nefret edenler görüp utansın;
Çünkü sen, ya RAB, bana yardım ettin,
Beni avuttun.

1. E. W. Bullinger, The Companion Bible, Ek 32, s.31.

2. Grant, “Psalms,” III:330.