Nehemya 13

II. NEHEMYA’NIN İKİNCİ ZİYARETİ: YERUŞALİM’İN YENİLENMESİ (13. Bölüm)

A. Toviya’nın Tapınaktan Kovulması (13:1-9)

13:1-3   Nehemya Yeruşalim’de on iki yıl hizmet ettikten sonra, İ.Ö. 433 yılında Babil’e geri döndü. Daha sonra verilen zararları düzeltmek amacıyla, Yeruşalim’i tekrar ziyaret etmek için izin aldı. “O gün” (1. ayet), son bölümü ya da Nehemya’nın yokluğu sırasındaki bir başka günü belirtiyor olabilir (6. ayet). Her iki durumda da Tanrı sözü, Ammonlular’la Moavlılar’ın sonsuza dek Tanrı’nın topluluğuna giremeyeceklerine ilişkin bölüm de dahil olmak üzere okundu. Kenanlılar Tanrı halkından ekmek ve suyu esirgemekle kalmamış, aynı zamanda Balam’a İsrailliler’e lanet okuması için para vermişlerdi. Ancak Tanrı laneti berekete çevirdi. Tanrı harikadır! Halk bu berekete yabancıları İsrail’den ayrı tutarak karşılık verdi.

13:4,5   Yabancıları uzaklaştırarak, 9:2’nci ayette başlattıkları işi tamamlıyorlardı. Kâhin Elyaşiv, kötü yürekli Toviya’ya Tanrı’nın Tapınağı’nın avlusunda, Levililer’e ve kâhinlere ödenen ondalıklarla dolu olması gereken bir ambar odasında kalacak yer vermişti.

13:6-9   Nehemya döndükten kısa bir süre sonra bu sorunu çözüme kavuşturdu. Yokluğunda başka sorunlar da ortaya çıkmıştı. Nehemya kızgınlıkla bu kötülükleri durdurmak için mücadele etti.

B. Levililer’e Verilmeyen Ondalığın Ödenmesi (13:10-14)

Nehemya, Levililer’in alacakları konusunda sorumsuz davranışlar sergileyen görevlileri azarladı. Kazanç sağlamak için tarlalarda çalışmaya zorlanan Levililer’i toplayıp işlerinin başına getirdi ve aralarından ondalık toplayacak sadık görevliler atadı. Nehemya bu iyi davranışı için Tanrı’dan kendisini anımsamasını istedi (14. ayet).

C. Şabat Günü’nde Gerçekleşen Yasadışı Eylemlerin Ortadan Kaldırılması (13:15-22)

Nehemya, Şabat Günü çalışılmasına izin veren yöneticileri paylamak zorunda kaldı. Aralarında yaşayan yabancılar, bu günü bir alışveriş günü haline getirmeye çalışıyorlardı. Ama Şabat kutsal bir gündü ve gerekirse kutsallığı zor kullanarak da korunmalıydı. Kapıların sağlamlaştırılması için nöbetçiler gönderildi ve açgözlü tüccarlar kentin dışında kalarak tehditlerden kaçtılar. Yasaya aykırı eylemler aniden durdu. Nehemya Tanrı’dan bunun için de kendisini anımsamasını diledi (22. ayet).

Ç. Irklar Arası Evliliklerin Sona Erdirilmesi (13:23-31)

Yıllarca önce yabancı eşler, Ezra’nın buyruğuyla kocalarından ayrılmışlardı (Ezr.10). Halk o tarihten bu yana, kendilerini Yahudi olmayan kadınlardan uzak tutmak için bir antlaşma yapmıştı (10. bölüm) ve belli ölçüde bu antlaşmayı tutmuşlardı. Ancak zaman içinde Aşdotlu, Ammonlu ve Moavlı kadınlarla evlenen Yahudiler’in sayısı tekrar çoğaldı. Kâhin soyunda bile yabancı kadınla evlenenler bulunmaktaydı. Suçluların bazıları fiziksel olarak cezalandırıldı. Diğerleri ise topluluktan uzaklaştırıldılar. Başkâhinin torunlarından biri gönderildi. 1 Halk, yabancılardan arıtıldı ve Rab’den kutsal görevlerini aksatanlarla ilgilenmesi istendi. Nehemya bir kez daha Rab’den kendisini anımsamasını istedi (31. ayet).

Kilise de farklı ırklarla evlilik yapma yasağı bulunmamaktadır. Çünkü Hıristiyanlık tüm halkları kucaklayan bir inançtır. Ancak Eski Antlaşma döneminde bile bu yasağın asıl nedeni, hiç kuşkusuz Tanrı halkını sahte dinlerden korumaktı.

Campbell, Hıristiyanlığı yıkıma uğratan karma evlilikler konusunda şöyle bir yorum yapmıştır:

Yeni Antlaşma, imanlılar ve imansızlar arasındaki evliliklere karşı görüşünü bildirir. Pavlus imanlıları, “Rab’de olanlarla” evlenmeye yönlendirir (1Ko.7:39). Ancak günümüzde, daha önceki çağlarda olduğu gibi, iman etmeyen eşin Rab’be yönlendirilebileceği düşüncesi yaygındır. Ama bu zor bir olasılıktır ve çocuklar genellikle iman etmemiş eşin yolundan giderler. 2

Yönetimi sırasında Nehemya, bir eylem adamı olarak kendisini gösterdi. Tanrı’nın işleri için gösterdiği gayrete hiçbir yerde rastlanmaz (Mez.69:9). İnsanları hoşnut etmeye çalışmadığından, öfkesi Rab’bin yasasını bozan kişilerin üzerine eşit şekilde inerdi. Nehemya öğüt verir, mücadele eder, paylar, bazılarını dövüp saçlarını bile yolardı. Tanrı’ya saygı göstermeyen kişilerin Nehemya’yla işleri zordu. Cesur bir adamdı ve yorulmak bilmeyen bir işçiydi. Kötüye karşı savaşın ön saflarında yer alırdı. Tanrı için çalışan büyük bir yapıcıydı.

Bu bölüm, Eski Antlaşma tarihini sona erdirir. Nehemya Kitabı’nı izleyen kitaplar, kronolojik olarak bu zamandan öncesi ile uyumludurlar (Nehemya’nın çağdaşı olan Malaki’nin dışında). 3

Charles Swindoll, Nehemya ile ilgili yorumunu, “Bana Bir Tuğla Daha Uzat” adlı eserinde bize de meydan okuyan şu sözlerle bitirir:

Bence, Nehemya Kitabı’nın son sahnesinde, Nehemya’nın dizlerinin üstünde Tanrı’dan lütuf dilediği sahne önemlidir. Adalet adına çok çalışmıştır, ancak Rab’bin önünde yüreğini yumuşak tutmuştur. Ne kadar harika bir önderlik özelliği! O içten, inanç sahibi ve adanmış biriydi.

Bir tuğla daha uzatabilir misin? 4

 

Kutsal Kitap

1 O gün Musanın Kitabı halka okundu. Kitapta Ammonlularla Moavlıların sonsuza dek Tanrının topluluğuna giremeyeceği yazılıydı.
2 Çünkü onlar İsrail halkına ekmek ve su vermemekle kalmamış, İsraillilere lanet okuması için Balama da para vermişlerdi. Ancak Tanrımız laneti kutsamaya çevirmişti.
3 İsrail halkı bu yasayı duyunca, bütün yabancıları ayrı tutmaya başladı.
4 Tanrımızın Tapınağının ambarlarına Kâhin Elyaşiv bakıyordu. Elyaşiv Toviyanın akrabasıydı.
5 Bu yüzden ona büyük bir oda vermişti. Eskiden bu odaya tahıl sunuları, günnük, tapınak eşyaları, ayrıca Kutsal Yasa uyarınca Levililere, ezgicilere, tapınak kapı nöbetçilerine verilen buğdayın, yeni şarabın, zeytinyağının ondalıkları ve kâhinlere verilen bağışlar konulurdu.
6 Ama bütün bunlar olup biterken ben Yeruşalimde değildim. Babil Kralı Artahşastanın krallığının otuz ikinci yılında, onun yanına gitmiştim. Bir süre sonra yine izin istedim
7 ve Yeruşalime döndüm. O zaman Elyaşivin yaptığı kötülüğü öğrendim. Tanrı Tapınağının avlusunda Toviyaya oda vermişti.
8 Buna çok canım sıkıldı. Toviyanın bütün eşyalarını odadan attım.
9 Odaları temizlemeleri için buyruk verdim. Tanrı Tapınağının eşyalarını, tahıl sunularını, günnüğü yine oraya koydurdum.
10 Ayrıca öğrendim ki, Levililerin alacakları verilmemiş. Hizmeti yürüten Levililerle ezgiciler tarlalarına geri dönmüşler.
11 Görevlileri azarladım. ‹‹Tanrının Tapınağı neden ihmal edilmiş?›› diye sordum. Sonra bütün gidenleri toplayıp işlerinin başına koydum.
12 Bütün Yahuda halkı buğdayın, yeni şarabın, zeytinyağının ondalığını yine ambarlara getirmeye başladı.
13 Bu kez ambarların başına Kâhin Şelemyayı, Bilgin Sadoku ve Levililerden Pedayayı koydum. Mattanya oğlu Zakkur oğlu Hanan onların yardımcısıydı. Bunlar güvenilir insanlardı. Görevleri kardeşlerinin paylarını bölüştürmekti.
14 Ey Tanrım, beni anımsa. Tapınağın için ve oradaki hizmetler için yaptığım iyi işleri hiçe sayma.
15 O günlerde Yahudada bazı adamların Şabat Günü üzüm sıktıklarını gördüm. Bazıları da demet demet tahıllarını eşeklere yüklüyor, şarap, üzüm, incir ve çeşitli yüklerle birlikte Şabat Günü Yeruşalime getiriyorlardı. Şabat Günü bunları sattıkları için onları azarladım.
16 Yeruşalimde yaşayan Surlular balık ve çeşitli mallar getirip Şabat Günü kentte Yahudalılara satıyorlardı.
17 Yahudalı soyluları azarlayarak, ‹‹Yaptığınız kötülüğe bakın!›› dedim, ‹‹Şabat Gününü hiçe sayıyorsunuz.
18 Atalarınız da aynı şeyi yapmadı mı? Bu yüzden Tanrımız başımıza ve bu kente bela yağdırmadı mı? Siz Şabat Gününü hiçe sayarak Tanrının öfkesini İsraile karşı alevlendiriyorsunuz.››
19 Şabattan önceki akşam Yeruşalim kapılarına gölge düşünce, kapıların kapatılması ve Şabat sona erinceye kadar açılmaması için buyruk verdim. Şabat Günü kente yük sokulmasın diye bazı adamlarımı kapılara yerleştirdim.
20 Tüccarlarla çeşitli eşya satıcıları bir iki kez geceyi Yeruşalimin dışında geçirdiler.

21 Onları uyardım: ‹‹Niçin surun dibinde geceliyorsunuz? Bir daha yaparsanız size karşı zor kullanacağım.›› Bir daha Şabat Günü gelmediler.
22 Şabat Gününün kutsallığını korumak için Levililere kendilerini paklasınlar ve gidip kapılarda nöbet tutsunlar diye buyruk verdim. Ey Tanrım, bunun için de beni anımsa ve yüce sevgin uyarınca bana merhamet et.
23 Ayrıca o günlerde Aşdotlu, Ammonlu, Moavlı kadınlarla evlenmiş Yahudiler gördüm.
24 Çocuklarının yarısı Aşdot dilini ya da öbür halkların dilini konuşuyor, Yahudi dilini bilmiyorlardı.
25 Adamları azarladım, lanet okudum. Bazılarını dövüp saçlarını yoldum. Tanrının adıyla onlara ant içirdim ve, ‹‹Yabancılara kız verip kız almayacaksınız›› dedim,
26 ‹‹Kral Süleyman bu yabancı kadınlar yüzünden günaha girmedi mi? Onca ulusun kralları arasında Süleyman gibisi yoktu. Tanrı onu öyle sevdi ki, bütün İsraile kral yaptı. Ama yabancı kadınlar onu bile günaha sürükledi.
27 Şimdi de siz yabancı kadınlarla evlenerek Tanrımıza ihanet ediyorsunuz. Yaptığınız bu büyük kötülüğe göz mü yumalım?››
28 Başkâhin Elyaşiv oğlu Yoyadanın oğullarından biri Horonlu Sanballatın kızıyla evliydi. Bu yüzden onu yanımdan kovdum.
29 Ey Tanrım, onları anımsa; çünkü kâhinliği lekelediler, kâhinlerle ve Levililerle yaptığın antlaşmayı bozdular.
30 Halkı bütün yabancılardan arındırdım. Kâhinlerle Levililere görevlerini tek tek bildirdim.
31 Belirli zamanlarda yakılmak için armağan edilen odunları, getirilen ilk ürünleri düzene koydum. Ey Tanrım, bütün bunları iyiliğim için anımsa.

1. Josefus, sürgündeki isyankarın Samiriye’ye gittiğini ve Sanballat’ın, kendi­sine burada, inançtan sapmış Yahudiler için sığınma yeri haline gelen bir tapı­nak yaptığını yazar.

2. Campbell, Nehemiah, s.116,117

3. Nehemya’dan sonraki dönem bazen, “Dört Yüz Sessiz Yıl” olarak anılır. Ancak, bu ifade tamamen doğru değildir. Örneğin, Daniel’in 11. bölümü, henüz ger­çekleşmemiş bir peygamberliği bildirir. Peygamberlik, Grek döneminin ayrıntılı bir tarihini açıklamıştır. Aslında bu bölüm, öylesine kesin ayrıntılar verir ki, (Mısır’da yaşayan Grekler’in ve Silifkeliler’in tarihini bilenler için), liberallerin çoğu ve sem­patizanları, Daniel’i gerçek bir peygamberlik olarak kabul etmezler. Eski Antlaşma Apokrifası, Tanrı vahyi olmasa da, bu döneme ilişkin değerli tarihi bilgi içerir.

4. Charles R. Swindoll, Hand Me Another Brick, s.205.