Romalılar Giriş

PAVLUS’TAN ROMALILAR’A MEKTUP

Yazar

William MacDonald


Bu kitap, Tanrı Sözü’nün zenginliğini açık ve kolay anlaşılır hale getirmek için hazırlanan bir Kutsal Kitap yorumudur. Samimi, saygılı, adanmış ve ilmi bir şekilde yazılmıştır. Kişisel tapınma zamanlarınızda ve grupça yapılan Kutsal Kitap çalışmalarınızda kullanmak için uygun bir seçenektir.


This is a Bible commentary that makes the riches of God’s Word clear and easy for you to understand. It is written in a warm, reverent, and devout and scholarly style. It is a good choice for your personal devotions and group Bible study.

© 1995 by William MacDonald, Believer’s Bible Commentary
Christian Missions in Many Lands, Inc.
PO Box 13, Spring Lake, NJ 07762
USA
— All Rights Reserved —


Giriş

“Hıristiyan inancının katedrali.” — Frederic Godet

I.  KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Romalılar mektubu, Pavlus’un mektupları arasında haklı olarak daima ilk sırayı almıştır. Elçilerin İşleri, Pavlus’un Roma’ya varışı ile son bulduğuna göre Yeni Antlaşma’nın Mektuplar kısmının, Roma’daki imanlıları ziyaretinden önce oradaki topluluğa yazdığı mektupla başlaması mantıklıdır. Hıristiyan teolojisinin sistemli bir sunuşu olarak Romalılar mektubu, kesinlikle Yeni Antlaşmadaki en önemli kitaptır.

Tarihsel yönden Romalılar mektubu, Kutsal Kitap’taki en etkili bölümdür. Augustine, Romalılar 13:13 ve 14’ü okuyarak tövbe etmişti (İ.S. 380). Protestan Reformu, Martin Luther’in Tanrı’nın doğruluğunu, “Doğru insan imanla yaşayacaktır” sözünü anlamasıyla (1517) başlamıştır.

John Wesley, kurtuluş güvencesini, Londra’da Aldersgate sokağındaki bir Moraviyalı ev toplantısında okunan Luther’in Romalılar yorumunun önsözünü işiterek almıştı (1738). John Calvin, “Bu mektubu anlayan kişiye, Kutsal Yazıların tümünü anlayış yolu açılır” diye yazmıştı.

II. KİTABIN YAZARI

Doğru öğretişe karşı, hatta tamamen olumsuz olan eleştirmenler bile, Romalılar’ın yazarının diğer uluslara gönderilmiş elçi Pavlus olduğunu kabul ederler. Aslında sapkın görüşlü Marsiyon (Marcion), Pavlus’u yazar olarak özellikle adlandıran, bilinen ilk yazardır. Romalı Clement, Ignatius, Justin Martyr, Polycarp, Hippolytus ve Irenaeus gibi öğretişi sağlam imanlılar, bu kitaptan aktarmalar yapmışlardır. Muratorian kanonu, mektubu Pavlus’a ait olarak listeler.

Pavlus’un yazarlığına ilişkin, kişisel kanıt da çok güçlüdür. Teoloji, sözcük hazinesi ve ruh hepsi belirgin bir şekilde Pavlus’a aittir. Elbette, mektubun 1:1 ayetinde mektubun Pavlus tarafından yazıldığının söylenmesi, şüphecilerin ikna edilmesi için yeterli değildir. Ama bu 15:15-20 gibi diğer referanslar tarafından ayrıca desteklenir. Belki de en ikna edici olan, Elçilerin İşleri kitabındaki daha önceden düzenlendiği belli olan, çok sayıdaki kasıtsız rastlantılardır. Örneğin Gayus ve Erastus isimli kutsallar için toplanan parayla ilgili referanslar ve uzun zamandır planlanan Roma yolculuğu, yazar olarak Pavlus’u işaret etmektedir. Tertius, Pavlus’un yazıcısıydı (16:22).

III. TARİH

Romalılar mektubu, 1. ve 2. Korintliler’den sonra yazıldı, çünkü bu mektuplar yazıldığında toplanmakta olan para hazırdı ve Yeruşalim’deki yoksul kutsallara götürülmek üzereydi. Korint’in liman kenti olan Kenhere’yle ilgili referanslar (16:1) ve diğer ayrıntılar çoğu araştırmacının, Korint’i çıkış yeri olarak seçmelerine neden olmuştur. Pavlus, kendisine yönelik hain tasarılar nedeniyle kovalanmadan önce orada yalnızca üç ay kaldığından (üçüncü yolculuğunun sonlarında) mektup bu kısa dönemde kaleme alınmış olmalı. Bu, yaklaşık İ.S. 56 yılına denk gelmektedir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

İsa Mesih inancı ilk nasıl Roma’ya ulaştı? Kesin olarak bilemiyoruz, ancak Pentikost gününde Yeruşalim’de tövbe eden Romalı Yahudiler (Elçilerin İşleri 2:10’a bakınız) müjdeyi Roma’ya götürmüş olabilirler. Bu İ.S. 30 yılında oldu.

Pavlus yaklaşık 26 yıl sonra Korint’ten bu mektubu yazdığında, Roma’ya hiç gitmemişti. Ama 16. bölümde görüldüğü gibi oradaki imanlıların bazılarını tanıyordu. O günlerdeki imanlılar müjdeyi yaymak ya da işlerinin gereklerinden ötürü yer değiştiren kişilerdi. Roma’daki bu imanlılar hem Yahudi hem de diğer uluslardan tövbe etmiş olanlardı.

Pavlus sonunda, İ.S. 60 yılında, Roma’ya ulaştı, ama beklediği şekilde değil. İsa Mesih yolunda bir tutuklu olarak geldi.

Romalılar mektubu bir klasiktir. Kurtulmamışlara, günahkar ve kaybolmuş durumlarını açığa vurarak Tanrı’nın onları kurtarmaya yönelik adil planını sunar. Yeni imanlılar, Mesih’teki kimliklerini ve Kutsal Ruh’un gücüyle gelen zaferi öğrenirler. Olgun imanlılar, İsa Mesih inancı gerçeğinin öğretiş, peygamberlik ve uygulamaya ilişkin geniş yelpazesinden sonsuz keyif alırlar.

Romalılar mektubunu anlamanın en iyi yolu, onu Pavlus ile adsız bir itirazcı arasındaki bir diyalog gibi görmektir. Pavlus müjdeyi bildirdikçe, müjdeye karşı her tür iddiayı öne sürdüğünü işitir gibidir. Elçi, karşı koyan kişinin sorularını birer birer yanıtlar. Bitirdiğinde, bir kimsenin Tanrı lütfunun müjdesine karşı öne sürebileceği tüm ana tutumları yanıtlamış bulunmaktadır.

Bazen açıkça itiraz edilir. Bazen ise yalnızca imalar görülür. Ancak açık ya da dolaylı itirazların tümü müjde etrafında dönmektedir. Bu, Yasa’nın işlerinden ayrı olarak, Rab İsa Mesih’e iman yoluyla, lütufla kurtuluşun müjdesidir.

Romalılar mektubunu, on bir temel soruya yanıt arayarak inceleyeceğiz:

  1. Mektubun konusu nedir? (1:1,9,15,16);
  2. Müjde nedir? (1:1-17);
  3. İnsanların neden müjdeye gereksinimi var? (1:18 – 3:20);
  4. Müjde’ye göre tanrısız günahkârlar kutsal bir Tanrı tarafından nasıl aklanabilirler? (3:21-31);
  5. Müjde Eski Antlaşma ile uyuşuyor mu? (4:1-25);
  6. Aklanmanın imanlının yaşamındaki yararları nelerdir? (5:1-21);
  7. İman yoluyla, lütuf aracılığıyla kurutuluş öğretisi günahlı bir yaşama izin verir mi ya da bunu teşvik mi eder? (6:1-23);
  8. İmanlının, Yasa’yla olan ilişkisi nedir? (7:1-25);
  9. İmanlının kutsal bir yaşam sürmesi nasıl sağlanır? (8:1-39);
  10. Müjde’nin hem Yahudilere hem de diğer uluslara kurtuluş vaat etmesi, Tanrı’nın halkı olan Yahudilere verdiği vaadi yerine getirmeyeceği anlamına mı gelir? (9:1 – 11:36);
  11. Lütufla aklanmış olanların buna günlük yaşamlarındaki karşılığı nasıl olmalı? (12:1 – 16:27)

Bu on bir soru ve yanıtlarından haberdar olmak, bu önemli mektubu çalışırken bilgi sağlayacaktır. İlk soru olan “Romalılar mektubunun konusu nedir?”e yanıt elbette, “Müjde”dir. Pavlus konuya girmek için zaman kaybetmez. İlk on altı ayette buna dört kez değinir (ayetler 1,9,15,16).

Bu, ikinci soruyu ortaya getirir: “Müjde nedir?” Sözcük anlamı iyi haberdir. Ancak 1-17 ayetlerinde elçi bize iyi haberle ilgili altı önemli gerçeği bildirir:

  1. Kaynağı Tanrı’dır (ayet 1);
  2. Eski Antlaşma ayetlerindeki önbildirilerde vaat edilmiştir (ayet 2);
  3. Tanrı’nın Oğlu Rab İsa Mesih’le ilgili iyi haberdir (ayet 3);
  4. Kurtuluş için Tanrı’nın gücüdür (ayet 16);
  5. Herkes içindir – hem Yahudiler hem de diğer ulusları kapsar (ayet 16);
  6. Yalnızca iman aracılığıyladır (ayet 17).

Bu girişten sonra ayetlere şimdi daha ayrıntılı olarak bakalım.

 

 

ANA HATLAR
      Bölüm
I.   ÖĞRETİŞLE İLGİLİ: TANRI’NIN MÜJDESİ 1 – 8
  A. Müjde’ye Giriş 1:1-15
  B. Müjde’nin Tanımı 1:16,17
  C. Müjde’ye Duyulan Evrensel Gereksinim 1:18 – 3:20
  Ç. Müjde’nin Temeli ve Terimleri 3:21-31
  D. Müjde’nin Eski Antlaşma’yla Uyumu 4
  E. Müjde’nin Pratik Yararları 5:1-11
  F. Mesih’in İşinin Adem’in Günahı Üzerindeki Zaferi 5:12-21
  G. Kutsal Yaşama Götüren Müjde Yolu  6
  Ğ. Yasa’nın İmanlının Yaşamındaki Yeri 7
  H. Kutsal Yaşam Sürme Gücü Olarak Kutsal Ruh 8
II.   TARİHTE TANRISAL TASARIYLA İLGİLİ: MÜJDE VE İSRAİL 9 – 11
  A. İsrail’in Geçmişi 9
  B. İsrail’in Bugünü 10
  C. İsrail’in Geleceği 11
III.   GÖREVLERLE İLGİLİ: YAŞANAN MÜJDE 12 – 16
  A. Kişisel Adanma 12:1,2
  B. Ruhsal Armağanlar Aracılığıyla Hizmet 12:3-8
  C. Toplumla İlişkiler 12:9-21
  Ç. Yönetimle İlişkiler 13:1-7
  D. Gelecekle İlişkili Olarak 13:8-14
  E. Diğer İmanlılarla İlişkiler 14:1 – 15:13
  F. Pavlus’un Planları 15:14-33
  G. Diğerlerinin Değerini Bilme 16